Πριν παρουσιάσει τη Eurovision, προσπάθησε να πάει στη Eurovision – και σχεδόν κανείς δεν το θυμάται
Η Δάφνη Μπόκοτα, πριν τις μεταδόσεις και τα σχόλια, είχε προσπαθήσει να πάει στη Eurovision ως τραγουδίστρια
Πριν γίνει η πιο γνώριμη φωνή της Eurovision στην Ελλάδα, πριν τις μεταδόσεις, τα σχόλια και τα backstage χαμόγελα, η Δάφνη Μπόκοτα είχε άλλη φιλοδοξία. Να σταθεί στη σκηνή της Eurovision όχι πίσω από το μικρόφωνο της ΕΡΤ, αλλά πίσω από το μικρόφωνο του διαγωνισμού – ως διαγωνιζόμενη.
Το ημερολόγιο έγραφε 1983 όταν η νεαρή Δάφνη συμμετείχε στον ελληνικό τελικό της Eurovision. Το τραγούδι της είχε τίτλο «Ιουλιέτα» και ήταν μια τρυφερή, σχεδόν θεατρική ερμηνεία. Η εμφάνισή της δεν ήταν ούτε εκκεντρική, ούτε φαντασμαγορική. Ήταν όμως ειλικρινής και έντονα προσωπική.
Ο τελικός της χρονιάς εκείνης είχε συνολικά 10 συμμετοχές. Η Δάφνη κατέλαβε την 6η θέση. Δεν κέρδισε. Δεν ταξίδεψε στην Ευρώπη. Δεν έγινε τραγουδίστρια πλήρους απασχόλησης. Όμως αυτή η απόπειρα έμεινε σαν ένα μυστικό πρώτο κεφάλαιο. Πολλοί την έμαθαν χρόνια μετά, μέσα από την οθόνη και τα ακουστικά.
Από το 1987 και μετά, η Μπόκοτα έγινε η επίσημη φωνή της Eurovision στην Ελλάδα. Παρουσίαζε τον διαγωνισμό, σχολίαζε, μετέφραζε, έδινε χρώμα στις βραδιές. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, ήταν το σταθερό πρόσωπο της ελληνικής εμπειρίας στη Eurovision. Αλλά ποτέ δεν επανήλθε στην προσπάθεια να διαγωνιστεί.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι για πολλά χρόνια, σχεδόν κανείς δεν ήξερε γι’ αυτή τη συμμετοχή της. Το τραγούδι δεν ακουγόταν πια στο ραδιόφωνο, δεν υπήρχε στα αρχεία της ΕΡΤ. Κι όμως, υπάρχει βίντεο. Και μέσα σε αυτό βλέπεις τη Δάφνη Μπόκοτα πολύ πριν γίνει “η Δάφνη της Eurovision”.
Η «Ιουλιέτα» της μπορεί να μην έφτασε ποτέ στην ευρωπαϊκή σκηνή, αλλά άνοιξε μια πορεία διαφορετική. Από τραγουδίστρια της μιας συμμετοχής, έγινε η γυναίκα που έφερε τη Eurovision σε κάθε ελληνικό σπίτι. Και αυτό, από μόνο του, έχει κάτι το ποιητικό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
