Προσλάβανε 37 γάτες για να μοιράζουν γράμματα όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως περίμεναν
Η παράξενη και αποτυχημένη προσπάθεια της πόλης Λιέγης να χρησιμοποιήσει γάτες για τη διανομή αλληλογραφίας τη δεκαετία του 1870.
Τη δεκαετία του 1870, η πόλη της Λιέγης στο Βέλγιο προχώρησε σε μία από τις πιο ασυνήθιστες και πρωτοποριακές προσπάθειες στην ιστορία της ταχυδρομικής διανομής: προσέλαβε 37 γάτες ως «ταχυδρόμους» για να μεταφέρουν γράμματα και μικρά δέματα στους κατοίκους της. Η ιδέα βασιζόταν στην παρατήρηση ότι οι γάτες έχουν ισχυρή αίσθηση προσανατολισμού και τείνουν να επιστρέφουν στο σπίτι τους, ακόμα και αν απομακρυνθούν πολύ.
Οι γάτες φορούσαν ειδικά μικρά σακουλάκια δεμένα στον λαιμό τους, όπου τοποθετούνταν οι επιστολές που έπρεπε να παραδοθούν. Η προσδοκία ήταν ότι οι γάτες θα κινούνταν φυσικά μέσα στις γειτονιές, μεταφέροντας τα γράμματα γρήγορα και χωρίς να χρειάζεται η παραδοσιακή ανθρώπινη ταχυδρομική υποδομή, η οποία εκείνη την εποχή ήταν πιο αργή και λιγότερο οργανωμένη.
Ωστόσο, η πρακτική αυτή γρήγορα απέτυχε. Οι γάτες, αν και με έντονο ένστικτο προσανατολισμού, δεν ήταν δυνατόν να ελεγχθούν ώστε να ακολουθούν συγκεκριμένες διαδρομές ή να παραδίδουν τα γράμματα στους σωστούς παραλήπτες. Συχνά έχαναν το δρόμο τους, άλλαζαν κατεύθυνση ή αγνοούσαν πλήρως το φορτίο που κουβαλούσαν. Σε μερικές περιπτώσεις, οι γάτες πιθανόν να άφηναν τα γράμματα σε λάθος σημεία ή να τα έχαναν εντελώς.
Ακόμα και αν η ιδέα ήταν ευφάνταστη, η απουσία ελέγχου και η απροβλεπτότητα στη συμπεριφορά των ζώων κατέστησαν τη χρήση τους αναξιόπιστη και ανέφικτη για ένα κρίσιμο κοινωνικό σύστημα όπως η διανομή αλληλογραφίας.
Παρότι δεν κατέστη ποτέ πρακτική η χρήση γατών ως ταχυδρόμων σε ευρεία κλίμακα, η προσπάθεια αυτή παραμένει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και παράξενες προσπάθειες καινοτομίας στην ιστορία των ταχυδρομικών υπηρεσιών. Φανερώνει την ανθρώπινη επινοητικότητα σε συνθήκες όπου η τεχνολογία και οι υποδομές δεν ήταν ακόμα επαρκώς ανεπτυγμένες, αλλά και τα όρια αυτής της επινοητικότητας.
Σήμερα, φυσικά, τέτοιες μέθοδοι θα φάνταζαν αστείες ή παράλογες, αφού οι σύγχρονες ταχυδρομικές και ταχυμεταφορικές υπηρεσίες βασίζονται σε αυστηρά οργανωμένα δίκτυα με ανθρώπινο και μηχανολογικό έλεγχο. Η ιστορία όμως των 37 γατών της Λιέγης προσφέρει ένα πολύχρωμο παράδειγμα της δημιουργικής προσπάθειας για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες της εποχής.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
