Προσπάθησε να αγοράσει όλα τα βιβλία για να μην μάθει κανείς το τέλος από την κορυφαία του ταινία που άλλαξε για πάντα τα θρίλερ

Ήταν το 1959 όταν ο Άλφρεντ Χίτσκοκ κρατούσε στα χέρια του ένα βιβλίο 200 σελίδων, που έμελλε να γίνει η πιο τολμηρή του ταινία. Το Psycho του Ρόμπερτ Μπλοχ είχε εμπνευστεί από τον αληθινό κατά συρροή δολοφόνο Εντ Γκέιν, αλλά αυτό που ενδιέφερε τον Χίτσκοκ δεν ήταν το αίμα — ήταν η ανατροπή.

Ο σκηνοθέτης είδε στο βιβλίο κάτι που κανένας άλλος δεν είχε προσέξει: ένα φινάλε που αν το γνώριζες, όλα κατέρρεαν. Η μητέρα που ζούσε στο υπόγειο. Ο διχασμένος νους. Το βλέμμα πίσω από το ματάκι της πόρτας. Για να το προστατεύσει, πήρε μια απόφαση που δεν είχε ξαναγίνει: να εξαφανίσει το βιβλίο από την αγορά.

Ζήτησε από τη Paramount να αγοράσει τα δικαιώματα της ιστορίας, αλλά αυτό δεν του έφτανε. Μέσω του δικηγόρου του, άρχισε να αγοράζει ανώνυμα χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου από βιβλιοπωλεία σε ΗΠΑ και Βρετανία. Δεν ήθελε κριτικούς να ξέρουν το τέλος, ούτε δημοσιογράφους να το διαβάζουν πριν βγει η ταινία. Ήθελε το σοκ να είναι αυθεντικό.

Ταυτόχρονα, έδωσε εντολή να μην επιτραπεί καμία φωτογράφηση από τα γυρίσματα. Η Τζάνετ Λι δεν έκανε πρόβες για τη θρυλική σκηνή του ντους μπροστά σε άλλους. Τα γυρίσματα κράτησαν μόλις 30 μέρες, και έγιναν με τηλεοπτικό συνεργείο, για να μην κινήσουν υποψίες. Ακόμα και η αφίσα δεν έδειχνε τίποτα από την πλοκή.

Όταν έφτασε η ώρα για την πρεμιέρα, η εμπειρία έμοιαζε με στρατιωτική επιχείρηση. Οι κινηματογράφοι έπρεπε να κλείνουν τις πόρτες μόλις ξεκινούσε η ταινία. Κανείς δεν επιτρεπόταν να μπει αργοπορημένος. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που οι ώρες προβολής τηρούνταν αυστηρά.

Στο φουαγιέ έπαιζε ένα προηχογραφημένο μήνυμα του ίδιου του Χίτσκοκ: «Παρακαλώ, μην αποκαλύψετε το τέλος. Είναι το μόνο που σας ζητάμε.». Ήθελε το κοινό να συμμετέχει στη συνωμοσία του τρόμου. Να γίνει μέρος ενός συλλογικού σοκ που έγραψε ιστορία.

Το Psycho κόστισε μόλις 800.000 δολάρια και έφερε πίσω πάνω από 50 εκατομμύρια. Όχι μόνο έγινε η πιο επιτυχημένη ταινία του Χίτσκοκ, αλλά άλλαξε τους κανόνες για πάντα: μετά το Psycho, ο τρόμος δεν ήταν πια τέρατα — ήταν άνθρωποι. Και το σασπένς δεν ήταν στο αίμα — ήταν στο βλέμμα.

Η ιδιοφυΐα του Χίτσκοκ δεν ήταν το φόβητρο πίσω απ’ την κουρτίνα. Ήταν το γεγονός ότι δεν ήξερες ποιον να φοβηθείς. Και για να το πετύχει αυτό, έκρυψε το τέλος τόσο καλά, που ούτε το στούντιο δεν το ήξερε ολόκληρο μέχρι την τελευταία στιγμή.