Σαν σήμερα έφυγε ο γύφτος που ήταν σπουδαίος μπουζουξής και… κυριλέ

Ανέστος Αθανασίου, ο περίφημος «γύφτος», υποκοριστικό που του κόλλησαν οι συνάδελφοί του και έγινε σήμα κατατεθέν του. Ακόμα και στην κάρτα του αλλά και στους δίσκους που κυκλοφόρησε στην Αμερική, το παρατσούκλι αναγράφονταν μεταξύ του ονόματος και επώνυμού του. Έτσι κι αλλιώς στην πιάτσα, ο Αθανασίου, μόνο Αθανασίου δε λεγόταν. Όλοι τον φώναζαν με το μικρό… ή το άλλο, που ήταν και η ταυτότητά του.

Ο κυριλέ «Γύφτος» -όπως μου τον χαρακτήρισε ο περίφημος Σπόρος (Γιάννης Σταματίου)- υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και ατμοσφαιρικούς μπουζουξήδες του ’50. Έχαιρε εκτίμησης στον κύκλο του ενώ υπήρξε και πρωτεργάτης στην δισκογραφία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσιτσάνης τον επέλεξε και τον είχε στο πλευρό του για τουλάχιστον μια δεκαετία, μέχρι και το 1957 όταν ο Αθανασίου πρωτοπήγε στην Αμερική. Προτού όμως φτάσει στη Γη της Επαγγελίας ο Ανέστος εκτός από μόνιμος εκτελεστής στο εργοστάσιο της Columbia είχε αφήσει και διακριτικό αλλά ευδιάκριτο στίγμα σαν συνθέτης: «Φωνάξτε τη μανούλα μου» σε στίχους του Γκούτη με τον Καζαντζίδη, «Η λαδιά» σε στίχους του Τσάντα με τον Σοκορέλη και την Αλιφραγκή, «Εφιάλτης» με τον Τσαουσάκη κ.ά.

Η δε πενιά του συντροφεύει αθάνατες στιγμές, ενδεικτικό της μεγάλης αξίας του σαν παίκτης: Μαντουμπάλα, Τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή, Γιατί θες να φύγεις, Έλα όπως είσαι κ.ά.

Δεξιά ο «Γύφτος» με το συγκρότημα των Τσιτσάνη και Παπαϊωάννου

Τόσο στις επιστροφές του στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική, μέχρι και τα τέλη του ’60 ο Αθανασίου βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, όσον αφορά μαγαζιά, ηχογραφήσεις και συνεργασίες με όλους τους μεγάλους. Σήμερα, συνεχώς, η αξία και η επιρροή του «ανακαλύπτονται» και επαναπροσδιορίζονται… Έφυγε στις 30/5/1984 λίγους μήνες μετά το «αντίο» του Τσιτσάνη…