Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Στελάρας

Τι πάει να πει άραγε μεγαλύτερος; Ποιος το ορίζει, ποιος το καθορίζει;

Μα η σχέση του Στέλιου Καζαντζίδη με τους ανθρώπους και την ιστορία.

24 χρόνια μετά τη φυγή του (14 Σεπτεμβρίου 2001), μοιάζουν σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Καθαρά Δευτέρα του 1966 η τελευταία εμφάνισή του σε μαγαζί. Έκτοτε «ζωντανά» δεν τον είδε κανείς.

Κι όμως συνέχισε να κάνει επιτυχίες σαν να μην έτρεχε τίποτα: Πάρε τα χνάρια, Το ψωμί της ξενιτιάς, Δεν θα ξαναγαπήσω, Το αγριολούλουδο, Την Παρασκευή το βράδυ, Γυρίζω απ’ τη νύχτα, Η ζωή μου όλη, Το θολωμένο μου μυαλό, Υπάρχω, Αισθηματίες, Κάτω απ’ το πουκάμισό μου κ.ά.

Όλα αυτά μέχρι το 1975 όταν αποφάσισε να σταματήσει και τη δισκογραφία.

12 συνεχόμενα χρόνια απόλυτης σιωπής. Αν ήταν άλλος δεν θα τον γνώριζε… ούτε η μάνα του.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης όμως επανήλθε το 1987…. σαν βασιλιάς, σαν ήταν και χθες κοντά μας, με νέες επιτυχίες: Εγώ ΄μαι αητός κι εσύ ‘σαι τα φτερά μου, Βραδιάζει, Ζηλεύω τα πουλιά, Τραγουδώ, Πέτρινα χρόνια, Στην Ελλάς του 2000, Της γερακίνας γιος (επανεκτέλεση), Έρχονται χρόνια δύσκολα κ.ά.

Ότι και να πει κανείς για τον Καζαντζίδη θα είναι λίγο και λειψό. Το θείο δεν εξηγείται με τα ανθρώπινα…