Σαν σήμερα ξεκίνησαν τα ελληνικά ταχυδρομεία με 9 πεζούς και 16 έφιππους ταχυδρόμους

Το ημερολόγιο έγραφε 24 Σεπτεμβρίου 1828 όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας υπέγραψε στον Πόρο το ψήφισμα που έβαλε μπροστά το πρώτο «Γενικόν Ταχυδρομείον». Μια Ελλάδα λαβωμένη, χωρίς δρόμους και γέφυρες, αποκτά ξαφνικά μια επίσημη υπηρεσία επικοινωνίας. Οι πρώτοι άνθρωποι που σήκωσαν το βάρος ήταν εννέα πεζοί και δεκαέξι έφιπποι ταχυδρόμοι. Χωρίς χάρτες,  χωρίς οχήματα. Μόνο αντοχή. Σκαρφάλωναν μονοπάτια, διέσχιζαν ρέματα, κουβαλούσαν γράμματα που ένωναν οικογένειες, χωριά, υπηρεσίες.

Στην Αθήνα, ο ταχυδρόμος έφθανε από το Ναύπλιο, ανέβαινε πάνω σε ένα βαρέλι και διάβαζε δυνατά τις διευθύνσεις. Αν  ο παραλήπτης δεν εμφανιζόταν, λέγεται ότι οι επιστολές καίγονταν επί τόπου. Σκληρό, σχεδόν απίστευτο, αλλά τόσο χαρακτηριστικό της εποχής.

Ο πρώτος διευθυντής ήταν ο Αλέξιος Λουκόπουλος. Μαζί με τον Δημήτριο Περρούκα συνέταξαν τον πρώτο κανονισμό.Πίσω τους ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο Γραμματέας της Επικράτειας, έβαζε την υπογραφή σε μια υπηρεσία που θα στήριζε την ενότητα του νέου κράτους.

Λίγο αργότερα, το 1834, ήρθε η συνεργασία με τον Γάλλο τραπεζίτη Φεράλδη για να φτάνει η αλληλογραφία στα νησιά. Το 1836 κυκλοφόρησαν οι πρώτες ταχυδρομικές άμαξες με το κέρας ζωγραφισμένο στην πόρτα. Και το 1861 τυπώθηκε στο Παρίσι το πρώτο ελληνικό γραμματόσημο, η κεφαλή του Ερμή. Το 1874 η Ελλάδα βρέθηκε στα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης. Μετά μπήκε στις ράγες του σιδηροδρόμου, αγκάλιασε τηλεγραφία και τηλεφωνία. Στο κέντρο της Αθήνας, το Μέγαρο Μελά έγινε για δεκαετίες η καρδιά της διανομής.

Σήμερα, σχεδόν 197 χρόνια μετά, τα ΕΛΤΑ συνεχίζουν. Ίσως οι επιστολές να λιγόστεψαν, όμως η εικόνα του ταχυδρόμου με το τσαντάκι στον ώμο παραμένει στη συλλογική μνήμη. Από το βαρέλι στην πλατεία μέχρι τα δίκτυα courier, η ιστορία αυτή δείχνει κάτι απλό και μεγάλο μαζί: τη μόνιμη ανάγκη να μένουμε συνδεδεμένοι.