Συνενοήθηκαν να μην αποκαλύψουν ποιος τον πυροβόλησε και έτσι τη γλίτωσαν όλοι

Ήταν Μάιος του 1914 όταν ένας νεαρός φοιτητής, ο William Bowlus, βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στην κοιλιά του μέσα σε φοιτητική εστία του St. John’s College, στο Άναπολις του Μέριλαντ. Το σκηνικό μοιάζει σχεδόν κινηματογραφικό, αλλά η αλήθεια είναι πιο τραγική και πιο σκοτεινή από κάθε φαντασία. Ο θάνατός του δεν ήταν προϊόν ληστείας ή έγκλημα πάθους. Ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις πρώτες καταγεγραμμένες τραγωδίες μύησης στην ιστορία των αμερικανικών πανεπιστημίων.

Ο Bowlus ήταν ανώτερος φοιτητής, και μαζί με άλλους συμφοιτητές του, αποφάσισαν να εισβάλουν στο δωμάτιο πέντε πρωτοετών για να τους υποβάλουν σε τελετή “hazing”, μια βίαιη και προσβλητική παράδοση που στόχο είχε να ταπεινώσει και να δοκιμάσει τους νεοεισερχόμενους. Ήταν μια πρακτική που ανεχόταν σιωπηρά το ίδιο το ίδρυμα, αλλά κανείς δεν περίμενε πως εκείνη τη νύχτα θα τελείωνε με αίμα.

Όταν οι πέντε πρωτοετείς αντιλήφθηκαν την εισβολή, δεν αντέδρασαν με τον τρόμο που συνήθως προκαλεί μια τέτοια τελετή. Κάποιος από αυτούς, του οποίου το όνομα δεν θα μάθαινε ποτέ κανείς, τράβηξε όπλο. Ένα πιστόλι. Και το πυροβόλησε. Ο Bowlus έπεσε αιμόφυρτος στο πάτωμα. Όσο οι συμφοιτητές του προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συνέβη, οι πέντε νεαροί συμφώνησαν, χωρίς δεύτερη σκέψη, να μην αποκαλύψουν ποτέ ποιος από αυτούς τράβηξε τη σκανδάλη. Έμειναν απόλυτα σιωπηλοί.

Η υπόθεση πήγε στον εισαγγελέα και συγκλήθηκε σώμα ενόρκων. Οι ανακρίσεις ήταν σκληρές, αλλά άκαρπες. Κανείς από τους πέντε δεν μίλησε. Καμία αποδοχή ευθύνης. Καμία διαφωνία. Καμία ρωγμή στη σιωπή τους. Το σώμα ενόρκων δεν είχε κανένα στοιχείο για να κατηγορήσει κάποιον συγκεκριμένα. Κανένα αποτύπωμα, καμία ομολογία, τίποτα που να συνδέει έναν και μόνο ένοχο με τη σφαίρα που σκότωσε τον Bowlus. Χωρίς συγκεκριμένο κατηγορούμενο, δεν υπήρξε κατηγορία. Όλοι τους έφυγαν ελεύθεροι.

Η υπόθεση Bowlus έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της εποχής. Προκάλεσε κατακραυγή, ειδικά μέσα στους πανεπιστημιακούς κύκλους. Η κοινωνία έμεινε να αναρωτιέται: τι σημαίνει τελικά ευθύνη όταν η συλλογική σιωπή προστατεύει τον δολοφόνο; Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι παραδόσεις, οι άγραφοι κανόνες και η πίεση της ομάδας;