Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι στρατιώτες έκαναν drag shows με φουστάνια και περούκες. Ακολουθούσαν οδηγίες.

Μακριά από το μέτωπο, σε πρόχειρες σκηνές ή καταλύματα, με σκηνικά από κασόνια και ρούχα ραμμένα στο χέρι, οι Αμερικανοί στρατιώτες ανέβαιναν στη σκηνή. Όχι για αναφορές. Για παραστάσεις. Και πολλοί από αυτούς φορούσαν φουστάνια, περούκες και ψεύτικο μακιγιάζ. Το κοινό τους ήταν άλλοι στρατιώτες. Κι όλοι γελούσαν.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο αμερικανικός στρατός προωθούσε ενεργά τις παραστάσεις τύπου drag ως μέσο ψυχολογικής αποσυμπίεσης και τόνωσης του ηθικού των στρατευμένων. Οι άνδρες παρίσταναν γυναίκες, τραγουδούσαν, χόρευαν, έκαναν σκετς και σατιρικά νούμερα. Σε μια εποχή χωρίς γυναίκες στα μέτωπα και με χρόνια απομόνωση, το drag δεν ήταν διαμαρτυρία. Ήταν λύτρωση.

Και δεν ήταν αυτοσχεδιασμός. Ο στρατός διένειμε ειδικά πακέτα με τίτλο “Blueprint Specials”: έντυπα με οδηγίες για σενάρια, ρούχα, τραγούδια, ακόμη και μακιγιάζ. Οι στρατιώτες μάθαιναν πώς να στήσουν σκηνή, πώς να ράψουν φουστάνια από στρατιωτικές κουβέρτες, πώς να φτιάξουν περούκες από σχοινί και πώς να κάνουν αστεία που θα περνούσαν από τη λογοκρισία.

Το όλο εγχείρημα δεν θεωρούνταν περίεργο. Ήταν θεσμοθετημένο. Υπήρχε αναγνώριση από τον στρατό, ακόμη και ενθάρρυνση. Ήταν τέχνη μέσα στον πόλεμο. Το κοινό, κουρασμένο από μάχες, τραυματισμούς και θάνατο, γέλαγε, αποφόρτιζε και έπαιρνε κουράγιο για την επόμενη μέρα.

Μετά τον πόλεμο, όταν η κοινωνία έγινε πιο συντηρητική, όλα αυτά εξαφανίστηκαν από το αφήγημα. Τα “G.I. drag shows” δεν χώρεσαν σε ιστορίες ηρώων με παράσημα. Όμως υπήρξαν. Και χάρη σε σύγχρονες ιστορικές μελέτες και αναβιώσεις από το Public Theater της Νέας Υόρκης, σήμερα γνωρίζουμε ξανά την πιο απρόσμενη όψη του στρατού εκείνης της εποχής: με κραγιόν, γέλιο και χειροκροτήματα.