Τα εγγόνια του Κολόμβου έκαναν τόσες μηνύσεις που τους χάρισαν την Τζαμάικα για αποζημίωση
Οι απόγονοι του Κολόμβου κυβέρνησαν την Τζαμάικα σαν να ήταν δικό τους χωριό. Ήταν αποζημίωση για τις ατέλειωτες μηνύσεις που έκαναν στην Ισπανία.
Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική το 1492, πήρε από την Ισαβέλλα και τον Φερδινάνδο υποσχέσεις για τίτλους, τιμές και εξουσία. Αν όλα πήγαιναν όπως του είχαν πει, θα γινόταν κυβερνήτης όλων των εδαφών που θα ανακάλυπτε. Όμως, λίγα χρόνια μετά, τον απέλυσαν. Και η οικογένειά του άρχισε να κάνει αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα: μηνύσεις.
Οι διάδοχοι του Κολόμβου, με πρώτο τον γιο του Διέγο και μετά τον εγγονό του Λουίς, ξεκίνησαν μαραθώνιους δικαστικούς αγώνες κατά του ισπανικού στέμματος. Τους κατηγόρησαν ότι δεν σεβάστηκαν τη συμφωνία. Και απαίτησαν ό,τι τους ανήκε. Όχι ένα χωριό. Ολόκληρες αποικίες. Κυβερνητικά αξιώματα. Εκατομμύρια σε χρυσό και δικαιώματα. Οι δίκες έμειναν στην ιστορία ως Pleitos Colombinos και κράτησαν σχεδόν πενήντα χρόνια.
Για να τους… ξεφορτωθεί, το ισπανικό στέμμα έδωσε στην οικογένεια Κολόμβου κάτι που δεν δίνεις εύκολα: ολόκληρη την Τζαμάικα. Από το 1508 έως το 1655, το νησί λειτουργούσε σαν φέουδο τους. Η οικογένεια διόριζε κυβερνήτες, εισέπραττε φόρους, έκανε κουμάντο σαν να της ανήκε το μέρος — γιατί κυριολεκτικά της άνηκε.
Δεν ήταν απλώς τιμή. Ήταν νόμιμο, συμβολαιοποιημένο δικαίωμα. Ο Λουίς Κολόμβος, εγγονός του εξερευνητή, απέκτησε τίτλους όπως «Δούκας της Βεραγκούα» και «Μαρκήσιος της Τζαμάικα», και η διοίκηση του νησιού πέρασε από γενιά σε γενιά. Όχι σαν αποικιακή αποστολή, αλλά σαν οικογενειακή υπόθεση.
Όλα αυτά τελείωσαν το 1655, όταν οι Άγγλοι κατέλαβαν την Τζαμάικα από τους Ισπανούς. Και μαζί με την κατάκτηση, χάθηκε και το τελευταίο φέουδο των Κολόμβων. Το νησί πέρασε σε άλλα χέρια, και η οικογένεια έχασε την τελευταία της αποικιακή δύναμη. Όμως για σχεδόν ενάμιση αιώνα, ένα από τα πιο γνωστά νησιά του κόσμου ήταν… αποζημίωση για μια οικογενειακή διαφωνία.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
