Τα κοράκια θυμούνται τα πρόσωπα, κρατάνε κακία και μαθαίνουν στα παιδιά τους ποιον να μισούν

Το 2006, ο καθηγητής John Marzluff από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον φόρεσε μια μάσκα και παγίδευσε κοράκια για ερευνητικούς σκοπούς. Από τότε ξεκίνησε κάτι απίστευτο. Τα πουλιά αυτά δεν τον ξέχασαν ποτέ. Με την ίδια μάσκα, χωρίς να αλλάξει τίποτα, οι επιθέσεις συνεχίστηκαν για 17 ολόκληρα χρόνια.

Μέχρι το 2013, 47 από τα 53 κοράκια στο πανεπιστημιακό campus τον στοχοποιούσαν — παρότι τα περισσότερα δεν είχαν καμία προσωπική εμπειρία από την αρχική παγίδευση. Η εχθρότητα είχε μεταδοθεί από σμήνος σε σμήνος. Δεν μιλάμε για ατομική μνήμη. Μιλάμε για κοινωνική μνήμη.

Το πιο τρομακτικό όμως δεν ήταν η διάρκεια. Ήταν η διδασκαλία. Τα νέα κοράκια, που δεν είχαν δει ποτέ τον άνθρωπο με τη μάσκα, επιτίθονταν ακριβώς όπως τα μεγαλύτερα. Με άλλα λόγια, το κοράκι δεν κρατά κακία μόνο. Την μαθαίνει στα παιδιά του.

Η ικανότητα αναγνώρισης προσώπου είναι τόσο ακριβής, που τα κοράκια μπορούν να εντοπίσουν το ίδιο άτομο ακόμη κι αν αλλάξει ρούχα ή κουρευτεί. Το BirdWatching Daily επιβεβαίωσε πως πρόκειται για κοινωνική μετάδοση γνώσης — κάτι που λίγα ζώα έχουν επιδείξει σε τέτοιο βαθμό.

Η συμπεριφορά αυτή έχει παρατηρηθεί και σε περιοχές εκτός ΗΠΑ. Σε πολλές περιπτώσεις, σύμφωνα με στοιχεία του διεθνούς παρατηρητηρίου άγριας ζωής, κοράκια που στοχοποιούσαν έναν άνθρωπο είχαν επηρεάσει ολόκληρο σμήνος που δεν είχε καμία προηγούμενη επαφή μαζί του.

Η μελέτη του Marzluff κατέληξε πως η «κουλτούρα καχυποψίας» στα κοράκια λειτουργεί σαν δίκτυο μνήμης. Δεν είναι ζώα που ζουν απλώς στο παρόν. Είναι κοινωνικά πλάσματα που μετατρέπουν την εμπειρία σε πληροφορία, και την πληροφορία σε όπλο.

Όσο πιο πολύ τα μελετούσαν, τόσο πιο πολύ θύμιζαν ανθρώπους: αναγνώριση προσώπου, στρατηγική, κοινωνική διδασκαλία, αντίδραση σε απειλή με χρονική καθυστέρηση. Και κάτι ακόμα: έχουν τη νοημοσύνη να μη συγχωρούν.