Θα ήταν οι άνθρωποι ροζ αν έτρωγαν πολλές γαρίδες όπως τα φλαμίνγκο;

Τα φλαμίνγκο δεν γεννιούνται ροζ. Έρχονται στον κόσμο γκρι ή λευκά, και μεταμορφώνονται σταδιακά, αποκτώντας το χαρακτηριστικό τους χρώμα από τη διατροφή τους. Το μυστικό τους είναι οι καροτενοειδείς χρωστικές, που βρίσκονται σε τεράστιες ποσότητες σε ορισμένα φύκια, μικροσκοπικά καρκινοειδή και, φυσικά, στις γαρίδες.

Αυτές οι χρωστικές, όπως η βήτα-καροτίνη και η κανθαξανθίνη, μεταβολίζονται από το συκώτι του φλαμίνγκο και αποθηκεύονται στο δέρμα, τα φτερά και το ράμφος. Αν λοιπόν η ερώτηση είναι «μπορείς να γίνεις ροζ τρώγοντας γαρίδες;» η απάντηση είναι πως βιολογικά ναι — αλλά όχι τόσο εύκολα.

Ο ανθρώπινος οργανισμός δεν αποθηκεύει τόσο πρόθυμα τις καροτενοειδείς χρωστικές στο δέρμα όσο τα φλαμίνγκο. Το μεγαλύτερο μέρος μετατρέπεται σε βιταμίνη Α, αλλά σε πολύ υψηλές ποσότητες μπορεί να προκαλέσει κάτι που λέγεται καροτιναιμία: μια ακίνδυνη, προσωρινή κατάσταση όπου το δέρμα αποκτά μια πορτοκαλί ή ροζ-σομόν απόχρωση, κυρίως στις παλάμες και τα πέλματα.

Έχουν υπάρξει περιπτώσεις παιδιών που έγιναν πορτοκαλί επειδή έτρωγαν καθημερινά μεγάλες ποσότητες καρότων ή γλυκοπατάτας. Για έναν ενήλικα να φτάσει να γίνει ροζ από γαρίδες, θα χρειαζόταν τεράστιες ποσότητες κάθε μέρα για μήνες, αλλά ακόμα και τότε, το αποτέλεσμα δεν θα πλησίαζε το φλαμίνγκο. Το σώμα μας είναι φτιαγμένο για να ρυθμίζει πιο αυστηρά τις αποθέσεις καροτενοειδών.

Επιπλέον, στις γαρίδες που καταναλώνουμε συνήθως, το μεγαλύτερο ποσοστό των καροτενοειδών βρίσκεται στο κεφάλι και το κέλυφος — τα οποία σπάνια τρώγονται. Το φλαμίνγκο, αντίθετα, καταπίνει ολόκληρους μικροοργανισμούς και τους φιλτράρει με εξαιρετική βιολογική απόδοση.

Άρα όχι, δεν θα γίνεις ροζ σαν φλαμίνγκο, αλλά με υπερβολές και λίγη τύχη, μπορείς να αποκτήσεις έναν σομόν τόνο στα δάχτυλα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η κατανάλωση τέτοιων τροφών είναι υγιεινή, αρκεί να μη φτάσει στα όρια της υπερβολής — και της… καροτιναιμίας.