Τι έκαναν οι πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου για να αντιγράψουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη;

Σε μια εποχή που ο ελληνικός κινηματογράφος βρισκόταν στην ακμή του, μια γυναίκα ξεχώριζε τόσο έντονα που επηρέασε όχι μόνο το κοινό αλλά και τις ίδιες τις συναδέλφους της. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ήταν απλώς μια σταρ· ήταν το μέτρο σύγκρισης για κάθε νεαρή πρωταγωνίστρια που ήθελε να κατακτήσει τις αίθουσες.

Το ξανθό χρώμα μαλλιών της, που ταυτίστηκε απόλυτα με την εικόνα της “εθνικής μας σταρ”, έγινε σύμβολο της κοριτσίστικης γοητείας, της αθωότητας, αλλά και της λάμψης. Πολύ γρήγορα, πολλές άλλες ηθοποιοί – ακόμα και αυτές που δεν είχαν καμία φυσική συγγένεια με το χρώμα – άρχισαν να βάφουν τα μαλλιά τους ξανθά. Ήταν μια συνειδητή προσπάθεια να μοιάσουν στην Αλίκη, να μπουν στο ίδιο καλούπι, να διεκδικήσουν μερίδιο από την τεράστια αποδοχή της.

Η τάση δεν έμεινε μόνο στην εξωτερική εμφάνιση. Σεναριογράφοι και σκηνοθέτες, εμπνευσμένοι από την επιτυχία της Βουγιουκλάκη, έγραφαν ρόλους που είχαν το ίδιο όνομα: “Αλίκη”. Ήταν σχεδόν σαν εμμονή – ένα όνομα που πουλούσε, που γέμιζε τις αίθουσες, που δημιουργούσε ταυτίσεις. Έτσι, οι ανταγωνίστριές της – συνειδητά ή ασυνείδητα – υιοθετούσαν όχι μόνο το παρουσιαστικό, αλλά και την ίδια τη μυθολογία της.

Όμως η Αλίκη δεν αντιγραφόταν εύκολα. Όσο κι αν έβαφαν τα μαλλιά τους οι άλλες ηθοποιοί, όσο κι αν οι παραγωγοί έβαζαν το όνομά της στους ρόλους, το κοινό ήξερε. Η μία ήταν η Αλίκη. Οι άλλες, απλώς προσπαθούσαν.