Τι σχέση έχει το Botox με τα μολυσμένα λουκάνικα που σκότωναν κόσμο;

Πριν από 200 χρόνια, στη Γερμανία, τα λουκάνικα δεν ήταν απλώς φαγητό—ήταν κίνδυνος. Οι άνθρωποι τα έτρωγαν σε γιορτές, και ξαφνικά, αρρώσταιναν βαριά. Τα χέρια τους έτρεμαν, δεν μπορούσαν να δουν καλά, και σύντομα σταματούσαν να αναπνέουν. Ο γιατρός Justinus Kerner αποφάσισε να ψάξει τι συνέβαινε. Βρήκε ότι τα χαλασμένα λουκάνικα έκρυβαν ένα δηλητήριο, κάτι τόσο δυνατό που σκότωνε σε λίγες ώρες. Το ονόμασε “τοξίνη της αλλαντίασης”. Τότε, κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτό το φονικό πράγμα θα γινόταν αργότερα το Botox, το ίδιο που σήμερα γεμίζει σύριγγες για να σβήσει ρυτίδες.

Ο Kerner δεν ήταν ο τυπικός γιατρός. Ήταν περίεργος, έγραφε και ποιήματα, και ήθελε να μάθει τα πάντα για το δηλητήριο. Πήρε χαλασμένα κρέατα και τα δοκίμασε σε ζώα—βάτραχοι, γάτες, πουλιά έπεφταν νεκρά μπροστά του. Είδε ότι η τοξίνη σταματούσε τους μυς, έκοβε την επικοινωνία με τα νεύρα. Σκέφτηκε ότι ίσως, σε μικρή δόση, να βοηθούσε κάποιες αρρώστιες. Αλλά το 1820, τέτοιες ιδέες έμεναν στα χαρτιά—κανείς δεν μπορούσε να δει το μέλλον αυτού του φονιά που ξεκινούσε από σάπια λουκάνικα.

Πέρασαν πολλά χρόνια, και η ιστορία άλλαξε. Στη δεκαετία του ’50, γιατροί στις ΗΠΑ πήραν την τοξίνη και τη δοκίμασαν για κάτι εντελώς διαφορετικό: να φτιάξουν τα στραβά μάτια. Έριξαν ελάχιστη ποσότητα στους μυς, και λειτούργησε—τα μάτια ίσιωσαν. Ήταν μια μικρή νίκη, αλλά η μεγάλη έκπληξη ήρθε το ’80. Μια γιατρός, η Jean Carruthers, πρόσεξε ότι οι ασθενείς της δεν είχαν πια ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Το είπε στον άντρα της, που ήξερε από δέρμα, και μαζί άρχισαν να το δοκιμάζουν σε πρόσωπα. Το αποτέλεσμα; Λεία μέτωπα, σαν να γύριζε ο χρόνος πίσω.

Μέχρι το 2002, το Botox είχε φτάσει παντού. Από τα χειρουργεία πήγε στα πάρτι του Hollywood. Οι άνθρωποι το ζητούσαν για να δείχνουν νεότεροι, και οι εταιρείες έβγαζαν εκατομμύρια. Το ίδιο δηλητήριο που κάποτε σκότωνε ανθρώπους μετά από ένα λάθος δείπνο τώρα έδινε δουλειά σε γιατρούς και ελπίδα σε όσους φοβούνταν τις ρυτίδες. Και δεν σταμάτησε εκεί—σήμερα το χρησιμοποιούν για πόνους, για σπασμούς, ακόμα και για να κόψουν τον ιδρώτα. Ένα πράγμα που ξεκίνησε σαν εφιάλτης έγινε σωτήρας.

Όμως, η τοξίνη δεν ξεχνάει τι είναι. Αν πέσει σε λάθος χέρια ή αν κάποιος το παρακάνει, μπορεί να γίνει πάλι επικίνδυνη. Οι επιστήμονες λένε ότι σε καθαρή μορφή, ένα κουταλάκι θα μπορούσε να σκοτώσει χιλιάδες. Κι όμως, ο κόσμος το εμπιστεύεται, το βάζει στο πρόσωπό του, το γιορτάζει. Ο Kerner, που πέθανε χωρίς να δει την επιτυχία της ανακάλυψής του, άφησε πίσω κάτι που άλλαξε τα πάντα—από τα λουκάνικα που σκότωναν στην ομορφιά που όλοι κυνηγούν.