Τι συμβαίνει πραγματικά όταν αφήνεις ένα μπαλόνι να φύγει στον ουρανό;

Στην αρχή είναι όμορφο. Ένα μπαλόνι γεμάτο ήλιον, ελαφρύ σαν ανάμνηση, σκαρφαλώνει προς τον ουρανό. Το κοιτάζεις να χάνεται, μικραίνει, μέχρι που γίνεται μια κουκκίδα στο μπλε. Είναι παιδικό, αθώο, ποιητικό. Αλλά λίγοι ξέρουν τι πραγματικά συμβαίνει μετά.

Το μπαλόνι συνεχίζει να ανεβαίνει. Καθώς όμως ανεβαίνει, η πίεση του αέρα πέφτει και το ήλιον μέσα του διαστέλλεται. Στην αρχή απλώς φουσκώνει περισσότερο. Μετά, όταν το λάτεξ δεν αντέχει άλλο την πίεση, σκάει. Εκεί τελειώνει η πτήση. Όχι όμως και η ιστορία.

Τα απομεινάρια του μπαλονιού δεν εξαφανίζονται. Πέφτουν. Κατεβαίνουν σαν άχρωμα φύλλα, προσγειώνονται σε βουνά, ποτάμια, δάση, παραλίες. Εκεί αρχίζει η αληθινή ζημιά. Πουλιά τα μπερδεύουν με τροφή. Θαλάσσιες χελώνες τα καταπίνουν. Ζώα μπλέκονται στα κορδόνια τους. Κάποια πεθαίνουν από ασφυξία, άλλα από ασιτία.

Το λάτεξ διαλύεται, ναι. Αλλά όχι όπως νομίζεις. Στο έδαφος μπορεί να πάρει εβδομάδες. Στη θάλασσα, μήνες. Μέχρι τότε, μπορεί να έχει ήδη σκοτώσει. Όσο για τα μεταλλικά “foil” μπαλόνια; Αυτά κρατάνε για χρόνια. Και πολλές φορές μπλέκονται σε καλώδια ρεύματος, προκαλώντας διακοπές ρεύματος και ζημιές.

Μια απλή χειρονομία – να αφήσεις ένα μπαλόνι να φύγει – είναι ένα από τα πιο επιβλαβή “αθώα” πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Χωρίς να το ξέρουμε, δημιουργούμε σκουπίδια που δεν λιώνουν, αλλά σκοτώνουν. Η φύση δεν ξέρει τι να κάνει με το πλαστικό ή το αλουμινένιο μπαλόνι σου.

Η βιομηχανία προσπαθεί να το διορθώσει: προτείνει βάρη στα μπαλόνια για να μην φεύγουν, προωθεί βιοδιασπώμενα υλικά. Μα η αλήθεια είναι μία. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για τη φύση, είναι να κρατήσεις το μπαλόνι στο χέρι σου.