Την είπαν πολύ χοντρή, πολύ συνηθισμένη, πολύ σοβαρή. Έγινε η πιο εμπορική τραγουδίστρια του αιώνα.
Δεν χρειαζόταν να χορεύει ή να φωνάζει. Η Adele, με τη βαθιά της φωνή και τα ειλικρινή της τραγούδια, έγινε η πιο επιτυχημένη τραγουδίστρια του αιώνα.
Όταν η Adele πρωτοεμφανίστηκε στη μουσική σκηνή, δεν έμοιαζε με καμία άλλη ποπ σταρ της εποχής. Δεν χόρευε, δεν φορούσε προκλητικά ρούχα, δεν είχε γραμμωμένους κοιλιακούς ούτε ένα «φτιαγμένο» πρόσωπο. Είχε απλώς μια φωνή. Μια φωνή που έμοιαζε να έρχεται από μια άλλη εποχή, μελαγχολική, βαριά, καθηλωτική. Κι όμως, κάποιοι δεν είδαν τίποτα απ’ όλα αυτά. Την αποκάλεσαν «πολύ χοντρή», «πολύ βαρετή», «πολύ σοβαρή για την εποχή μας».
Αντί να λυγίσει, η Adele έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Το ντεμπούτο της, το άλμπουμ 19, αγαπήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την καταιγίδα που θα ακολουθούσε. Το 21 έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στον 21ο αιώνα, ξεπερνώντας τα 31 εκατομμύρια αντίτυπα. Στην Αμερική, παρέμεινε 24 εβδομάδες στο Νο1 του Billboard, κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή του Μάικλ Τζάκσον.
Οι αμφισβητήσεις, όμως, δεν έλειψαν. Όταν βρέθηκε στα Grammy, κάποιοι είπαν πως «δεν ταιριάζει στο κόκκινο χαλί». Κάποιοι θεώρησαν πως το στυλ της είναι πολύ παλιομοδίτικο. Εκείνη, όμως, απάντησε με το μόνο όπλο που είχε: τραγούδησε. Με το “Rolling in the Deep”, το “Someone Like You” και το “Hello” έγραψε ιστορία και έδωσε στον πόνο μια νέα γλώσσα, που καταλάβαιναν όλοι.
Η Adele δεν μπήκε ποτέ σε κουτάκια. Αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει το σώμα της για να πουλήσει δίσκους. Αρνήθηκε χορηγίες εκατομμυρίων. Δεν έγραψε τραγούδια για το TikTok. Έμεινε στο πιάνο, στους στίχους της, στην αλήθεια της. Και αυτή η αλήθεια έφτασε σε 120 εκατομμύρια ανθρώπους, που αγόρασαν τους δίσκους της.
Πολεμήθηκε όχι για τη μουσική της, αλλά για την εικόνα της. Κι όμως, έγινε η πιο εμπορική γυναίκα τραγουδίστρια του αιώνα. Με άλμπουμ που έχουν πουλήσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, με τρία βραβεία Grammy για Άλμπουμ της Χρονιάς — περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη του 21ου αιώνα. Και το έκανε χωρίς ποτέ να ξεχάσει ποια είναι: το κορίτσι από το Τότεναμ, με το μικρό πιάνο και τη μεγάλη φωνή.