Της είπαν ότι θα αποσπά τους οδηγούς. Σήμερα δεν κινείται αμάξι χωρίς την εφεύρεσή της.
Μια γυναίκα έλυσε ένα πρόβλημα που κανείς δεν έβλεπε. Της είπαν πως η εφεύρεσή της θα αποσπά τους οδηγούς
Στην αρχή του 20ού αιώνα, το να βλέπει κανείς καθαρά τον δρόμο μπροστά του δεν ήταν αυτονόητο. Ένας οδηγός έπρεπε να σταματά το αυτοκίνητο, να κατέβει μέσα στο κρύο και τη βροχή, να σκουπίσει το τζάμι με τα χέρια και να ξαναμπεί στη θέση του. Όχι μία φορά. Κάθε λίγα λεπτά. Έτσι είχαν μάθει. Μέχρι που μια γυναίκα από την Αλαμπάμα σκέφτηκε: «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος;»
Η Μαίρη Άντερσον δεν ήταν μηχανικός. Ήταν επιχειρηματίας, real estate developer, και γενικά ανήσυχο πνεύμα. Σε ένα ταξίδι της στη Νέα Υόρκη το 1902, καθισμένη σε ένα τραμ, είδε τον οδηγό να πασχίζει να δει μέσα από παγωμένα τζάμια. Έπρεπε να ανοίγει το παράθυρο, να σκουπίζει το τζάμι με το χέρι του και να συνεχίζει. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Και εκεί γεννήθηκε η ιδέα.
Γυρνώντας στην Αλαμπάμα, έφτιαξε σχέδιο για έναν απλό, χειροκίνητο μηχανισμό: ένας μοχλός μέσα στο όχημα κι ένα λάστιχο απέξω που περνούσε από το παρμπρίζ και καθάριζε το τζάμι. Ο οδηγός δεν χρειαζόταν πια να κρεμιέται έξω σαν ακροβάτης για να βλέπει. Ήταν τόσο απλό. Και τόσο επαναστατικό.
Το 1903, η Άντερσον κατοχύρωσε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της. Έγραψε σε εταιρείες, προσπάθησε να το πουλήσει, τους εξήγησε ότι κάποτε όλα τα αυτοκίνητα θα έχουν αυτόν τον μηχανισμό. Η απάντηση ήταν σχεδόν ειρωνική: «Δεν το θεωρούμε εμπορικά χρήσιμο. Θα αποσπά την προσοχή του οδηγού». Της το είπαν και το εννοούσαν. Οι καιροί ήταν άλλοι. Τα αυτοκίνητα σπάνια, οι οδηγοί όλοι άντρες, και η ιδέα μιας γυναίκας δεν ήταν αρκετή για να φτάσει στο εργοστάσιο.
Όταν πια η πατέντα της έληξε το 1920, η τεχνολογία είχε αρχίσει να την αντιγράφει. Οι υαλοκαθαριστήρες έγιναν απαραίτητοι. Και μάλιστα από το 1916 είχαν αρχίσει να μπαίνουν στάνταρ στα αυτοκίνητα. Όμως εκείνη δεν έβγαλε ποτέ δεκάρα. Η εφεύρεση της πέρασε στην ανωνυμία, χωρίς κέρδος, χωρίς φήμη. Μόλις το 2011 το όνομά της μπήκε στο National Inventors Hall of Fame.
Κι όμως, χάρη σε εκείνη σώθηκαν ζωές, έγιναν ασφαλέστερες οι μετακινήσεις, και στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία πάνω σε μια ιδέα που κάποτε… ήθελαν να πετάξουν στα σκουπίδια. Όλα επειδή μια γυναίκα δεν άντεχε να βλέπει έναν οδηγό να οδηγεί στα τυφλά.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
