Το μπλε σημάδι που λίγοι Έλληνες έχουν όταν γεννιούνται αλλά έχει σχεδόν κάθε Ασιάτης και Αφρικανός
Δεν είναι μελανιά, δεν είναι πρόβλημα υγείας. Το Mongolian spot είναι ένα γαλάζιο σημάδι που έχουν σχεδόν όλα τα ασιατικά και αφρικανικά μωρά στη γέννα — και σπάνια θα το δούμε σε Έλληνα.
Δεν πονάει, δεν είναι αρρώστια και δεν κρατάει για πάντα. Κι όμως, εμφανίζεται στη γέννα σαν σφραγίδα προέλευσης. Σχεδόν κάθε μωρό στην Ασία και την Αφρική έρχεται στον κόσμο με μια μπλε-γκρι κηλίδα στη βάση της σπονδυλικής στήλης ή στους γλουτούς. Οι γιατροί τη λένε Mongolian spot. Για τους γονείς στην Ιαπωνία ή στην Αιθιοπία είναι κάτι απολύτως αναμενόμενο. Στην Ελλάδα, όμως, σπάνια θα τη δει κανείς.
Η επιστημονική της ονομασία είναι congenital dermal melanocytosis. Πρόκειται για μελανοκύτταρα που παγιδεύονται βαθιά στο δέρμα κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη, χωρίς να φτάσουν στην επιφάνεια. Εκεί σχηματίζουν αυτή τη γαλαζωπή ή πρασινωπή απόχρωση, που θυμίζει μελανιά. Δεν έχει καμία σχέση με τραύμα, αν και παλιότερα είχε παρεξηγηθεί και γι’ αυτό. Σε μερικά νοσοκομεία της Δύσης, γιατροί είχαν υποπτευθεί κακοποίηση, μέχρι να καταλάβουν τι είναι.
Σχεδόν 100% των βρεφών στην Κορέα, στην Ιαπωνία και στην Κίνα γεννιούνται με Mongolian spot. Τα ποσοστά είναι παρόμοια και στους Αφρικανούς πληθυσμούς. Στην Ελλάδα, και γενικά στην Καυκάσια Ευρώπη, λιγότερο από 10% των βρεφών εμφανίζουν τέτοιο σημάδι – και αν συμβεί, τις περισσότερες φορές πρόκειται για παιδί μικτής καταγωγής.
Οι περισσότεροι δεν το θυμούνται καν. Η κηλίδα εξαφανίζεται μέσα στα πρώτα 4-5 χρόνια ζωής, χωρίς να αφήσει ίχνη. Κάποιες φορές, όμως, επιμένει και στην εφηβεία. Η θέση της, χαμηλά στη μέση ή στο γλουτό, της δίνει σχεδόν μυθική χροιά, σαν να γεννιέται κανείς με μια μυστική σφραγίδα που αργότερα χάνεται.
Στη Μογγολία, από όπου πήρε το όνομά της η κηλίδα, η παράδοση λέει ότι το σημάδι αφήνεται από πνεύματα που σπρώχνουν το παιδί στον κόσμο. Σε άλλες κουλτούρες, πιστεύεται ότι είναι ευλογία ή στοιχείο δύναμης. Όπως και να έχει, το σημάδι της προέλευσης υπάρχει ακόμα — έστω κι αν οι περισσότεροι το ξεχνούν λίγο μετά τη γέννησή τους.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
