Το χρέος που εκπλήρωσε ο Καζαντζίδης

Στα τέλη του 1993, κυκλοφόρησε η δισκογραφική συνάντηση του Στέλιου Καζαντζίδη και του Χρύσανθου. με τον τίτλο «Τ’ αηδόνια του Πόντου».

Ένα άλμπουμ που σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων στην κατηγορία του και όχι μόνο.

Στο εσώφυλλο του δίσκου ο Στέλιος Καζαντζίδης σημείωνε:

Χρόνια τώρα άλλοτε με τη φωνή μου κι άλλοτε με τη σιωπή μου τραγούδησα τον πόνο, τα μεράκια, τα ντέρτια, τις αγωνίες, τους καημούς, τις χαρές και τις πίκρες των ταπεινών, κατατρεγμένων και καταφρονεμένων τούτης εδώ της πατρίδας μου.

Ήρθε όμως η ώρα να ξεπληρώσω ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην ιδιαίτερη Πατρίδα των γονιών μου, τον θρυλικό μα και ηρωικό και καταματωμένο ιστορικό Πόντο. Τον Πόντο τον ανάσπαλτον. Μια πατρίδα που δεν την έζησα ούτε καν τη γνώρισα, μα κατέθεσα όμως όλη τη λατρεία της ψυχής μου.

Μια πατρίδα που χάθηκε σ’εκείνο το μεγάλο παζάρι ντροπής του αιώνα μας, όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιήθηκαν σαν ανταλλάξιμο είδος. Θέλω ο δίσκος αυτός να είναι ένα μνημόσυνο στα θύματα εκείνης της θηριωδίας, αλλά και ένα μήνυμα στη σημερινή πολυτάραχη εποχή μας.

Όχι άλλες χαμένες πατρίδες. Όχι άλλα δάκρια. Τέλος θέλω με τον τρόπο αυτό να τιμήσω όλους εκείνους τους αθεράπευτα νοσταλγούς της ποντιακής γης που φύγανε χωρίς να μπορέσουν να δουν τη μαρτυρική τους Πατρίδα και τα λιγοστά γερόντια μας που ζουν ακόμα, για να θυμίζουν με την παρουσία τους τη μεγαλύτερη τραγωδία μα και θηριωδία του αιώνα μας.

Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Θα ήταν μια λύτρωση.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, μετά από αυτήν την εργασία, μέχρι και τη φυγή του πραγματοποίησε και άλλες ηχογραφήσεις με ποντιακό ρεπερτόριο, παραδοσιακό και νεότερο, αφήνοντας μοναδικά «αμανάτια».