Το νερό κάποτε εξαφανίστηκε απο τη Γη. Οι επιστήμονες λένε πως χάθηκε ένας ολόκληρος ωκεανός στον αέρα

Υπάρχει μια θεωρία που ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία αλλά υποστηρίζεται από γεωχημικές μετρήσεις. Ότι κάποτε, η Γη έχασε ολόκληρους ωκεανούς νερού. Όχι από ξηρασία ή εξάτμιση, αλλά επειδή απλώς… πέταξαν στο διάστημα. Στις πρώτες εκατομμύρια χρονιές της ύπαρξής της, η ατμόσφαιρα του πλανήτη δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα ελαφριά μόρια του νερού, και τα έχανε ανεξέλεγκτα.

Το νερό στη στρατόσφαιρα δεν είναι σταθερό. Η ηλιακή ακτινοβολία το διασπά σε υδρογόνο και οξυγόνο. Το υδρογόνο, τόσο ελαφρύ όσο και ατίθασο, διαφεύγει προς το διάστημα. Δεν το εμποδίζει σχεδόν τίποτα. Οι επιστήμονες που μελετούν τα ισότοπα του ξένου — ενός αδρανούς, βαρέως αερίου — διαπίστωσαν πως η σύστασή του δείχνει μαζική απώλεια πτητικών στοιχείων. Και το πιο ευάλωτο απ’ όλα ήταν το νερό.

Με βάση αυτές τις αναλύσεις, υπολογίζεται ότι η Γη μπορεί να έχασε μια ποσότητα νερού ίση με όλους τους σημερινούς ωκεανούς της. Δηλαδή, όχι μόνο έλειψε νερό, αλλά έλειψε ένας πλανήτης γεμάτος νερό. Κι αυτό δεν έγινε σταδιακά. Πιθανότατα συνέβη μετά από μια καταστροφή που άλλαξε τα πάντα: την πρόσκρουση που δημιούργησε τη Σελήνη.

Όταν ένας πλανήτης μεγέθους του Άρη χτύπησε τη Γη, εξαέρωσε μεγάλο μέρος του φλοιού και της ατμόσφαιρας. Το νερό που υπήρχε τότε, διαλύθηκε μέσα σε μια κόλαση από λάβα και αέρια. Για κάποιο διάστημα, η Γη είχε ατμόσφαιρα φτιαγμένη από πέτρα σε αέρια μορφή. Από εκείνο το χάος, χάθηκε η πρώτη γενιά των ωκεανών της.

Και όμως, μέσα από αυτόν τον όλεθρο, το νερό επέστρεψε. Κάποιο παρέμεινε δεσμευμένο στο εσωτερικό του πλανήτη. Κάποιο ήρθε με κομήτες και αστεροειδείς. Κι έτσι ξαναχτίστηκαν οι θάλασσες. Αλλά το σημάδι της πρώτης εξαφάνισης έμεινε κρυμμένο στα ισότοπα. Σαν αποτύπωμα ενός κόσμου που διψούσε.