Το νησί με τις πιο εξωτικές παραλίες της Ελλάδας. Δεν έχει ούτε δρόμους, ούτε πόλη, ούτε κάτοικους

Δεν υπάρχει άλλη γη ελληνική σαν τη Χρυσή. Ένα νησί χωρίς πόλη, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς φώτα, χωρίς νυχτερινή ζωή, χωρίς κατοίκους. Κι όμως, κάθε καλοκαίρι χιλιάδες άνθρωποι φτάνουν εδώ, με καΐκια από την Ιεράπετρα, μόνο και μόνο για να νιώσουν τι σημαίνει άγρια ομορφιά.

Το νησί μοιάζει εξωπραγματικό. Νερά διάφανα, αμμουδιές με ροζ αποχρώσεις από χιλιάδες μικροσκοπικά κοχύλια, αρμυρίκια που λυγίζουν από το αλμυρό αεράκι και το μοναδικό στην Ευρώπη φυσικό δάσος από κέδρους πάνω σε άμμο. Τα δέντρα της Χρυσής δεν φυτρώνουν σε χώμα, αλλά στην ίδια την παραλία.

Οι αρχαίοι έλεγαν ότι εδώ φύτρωνε το καλύτερο θυμάρι και το πιο αρωματικό κρασί. Οι σύγχρονοι μιλούν για ένα οικοσύστημα που μοιάζει περισσότερο με Καραϊβική παρά με Κρήτη. Το νησί είναι ακατοίκητο. Μόνο ένα μικρό εκκλησάκι, ένα παλιό πηγάδι και μερικά ερείπια δείχνουν ότι κάποτε υπήρχε ανθρώπινη παρουσία.

Ο ήχος των κυμάτων είναι ο μοναδικός ήχος εδώ. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε σήμα κινητής. Το να μείνεις στη Χρυσή σημαίνει να μείνεις με τον εαυτό σου, κάτω από τα αστέρια. Το βράδυ, το μόνο φως που υπάρχει είναι το φεγγάρι και οι φακοί των ψαράδων.

Το κεδροδάσος που καλύπτει το νησί έχει δέντρα αιώνων. Κάθε βήμα πάνω στην άμμο ανάμεσα στους κέδρους είναι βήμα πάνω σε κάτι σπάνιο. Απαγορεύεται αυστηρά να κόψεις, να μαζέψεις, να αγγίξεις κάτι. Είναι από τις ελάχιστες περιοχές στην Ελλάδα που προστατεύονται τόσο αυστηρά και τόσο σωστά.

Αν και κάποτε είχαν δηλωθεί δύο κάτοικοι στο νησί, σήμερα δεν ζει κανείς εκεί. Το Γαϊδουρονήσι – όπως το λένε οι ντόπιοι – δεν είναι για να το κατοικήσεις, είναι για να το θυμάσαι.