Το περιστατικό με το κρασί που έκανε τον Λάμπρο Κατσώνη να εγκαταλείψει τον τόπο του

Στα μέσα του 18ου αιώνα, η Λιβαδειά ήταν μια πόλη γεμάτη ζωντάνια, όπου οι κοινωνικές εκδηλώσεις έφερναν κοντά ανθρώπους από διάφορες κοινότητες. Σε έναν τέτοιο γάμο, ο νεαρός Λάμπρος Κατσώνης, γνωστός για το θάρρος και την αποφασιστικότητά του, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πρόκληση που θα άλλαζε τη ζωή του.

Κατά τη διάρκεια της δεξίωσης, ο Λάμπρος, ως κουμπάρος, πρότεινε ένα ποτήρι κρασί στον γιο ενός τοπικού μπέη. Ο νεαρός Οθωμανός, είτε από αλαζονεία είτε από πρόθεση να ταπεινώσει τον Λάμπρο, αρνήθηκε επιδεικτικά. Η ένταση ανέβηκε, και σε μια στιγμή προσβολής, ο Οθωμανός έριξε το κρασί προς τον Λάμπρο, μπροστά στα μάτια των παρευρισκομένων. Η προσβολή ήταν μεγάλη, και ο Λάμπρος, μη μπορώντας να ανεχθεί την ταπείνωση, αντέδρασε άμεσα, πυροβολώντας και σκοτώνοντας τον υβριστή του.

Συνειδητοποιώντας τις συνέπειες της πράξης του, ο Λάμπρος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Λιβαδειά για να αποφύγει την οργή των Οθωμανικών αρχών. Αρχικά κατέφυγε στο χωριό Λιβανάτες, όπου βρήκε καταφύγιο υπό την προστασία του Ανδρέα Βερούση. Ωστόσο, γνωρίζοντας ότι η παραμονή του εκεί δεν ήταν ασφαλής, συνέχισε το ταξίδι του προς την Ύδρα και αργότερα στη Ζάκυνθο. Η περιπλάνησή του τον οδήγησε τελικά στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου εντάχθηκε στον ρωσικό στόλο ως αξιωματικός. Η γενναιότητά του και η στρατιωτική του ικανότητα τον ανέδειξαν σε ηγετική μορφή, συμμετέχοντας σε σημαντικές ναυμαχίες και συμβάλλοντας στον αγώνα κατά των Οθωμανών.

Το περιστατικό αυτό, αν και τραγικό, αποτέλεσε το έναυσμα για την πορεία του Λάμπρου Κατσώνη ως αγωνιστή και ήρωα, του οποίου η δράση άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού έθνους.