Το πιο σπάνιο αντρικό είδος φωνής. Δεν είναι ούτε ο μπάσος, ούτε ο λυρικός. Αν την έχεις, τραγουδάς σαν πολεμιστής.

Υπάρχει μια φωνή που δεν ανήκει στους συνηθισμένους άντρες της χορωδίας. Δεν είναι ο μπάσος που δονεί το πάτωμα. Δεν είναι ούτε ο λυρικός που ψιθυρίζει σαν ερωτευμένος. Είναι κάτι άλλο. Μια φωνή που σε χτυπάει σαν κύμα πολέμου, που ακούγεται πάνω από ορχήστρες εκατοντάδων οργάνων, που σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος πρόκειται να πεθάνει ή να νικήσει για πάντα. Τη λένε Heldentenor – και είναι το πιο σπάνιο είδος αντρικής φωνής στην όπερα.

Δεν φτάνει να τραγουδάς ψηλά. Πρέπει να αντέχεις να τραγουδάς δυνατά, μακριά, συνεχόμενα, χωρίς μικρόφωνο, και χωρίς να σπάσεις ποτέ. Το σώμα σου γίνεται όργανο. Πρέπει να έχεις δύναμη, αλλά και έλεγχο. Πρέπει να πονάς, να ουρλιάζεις, να ερωτεύεσαι και να σκοτώνεις – μόνο με το λαρύγγι σου.

Η λέξη “Heldentenor” σημαίνει “ηρωικός τενόρος” στα γερμανικά. Η φωνή αυτή γεννήθηκε στις όπερες του Wagner, που ήθελε τραγουδιστές ικανούς να υποδυθούν μυθικά πρόσωπα: θεούς, βασιλιάδες, αθάνατους ήρωες. Δεν υπήρχε ρόλος για ανθρώπους. Ήσουν είτε Thor, είτε Siegfried, είτε Tristan. Και έπρεπε να ακουστείς πιο δυνατά από 100 βιολιά.

Οι περισσότεροι τενόροι δεν μπορούν να το κάνουν. Δεν είναι θέμα ταλέντου. Είναι θέμα δομής. Η φωνή πρέπει να έχει το ύψος ενός τενόρου, αλλά και το βάθος ενός βαρύτονου. Να έχει φως, αλλά και πυκνότητα. Να αντέχει 4 ώρες σκηνής χωρίς να σπάει. Πολλοί που έχουν φωνή τενόρου, δεν μπορούν να αντέξουν τη φυσική κόλαση ενός τέτοιου ρόλου.

Οι Heldentenor είναι ελάχιστοι. Μερικά ονόματα όπως ο Lauritz Melchior ή ο Jon Vickers έχουν μείνει στην ιστορία. Σήμερα, τους ψάχνουν παντού – σε ωδεία, στρατώνες, ακόμα και στο Broadway. Αν έχεις αυτή τη φωνή, μπορείς να ζήσεις μια ολόκληρη καριέρα μόνο με 5-6 ρόλους: τον Siegfried, τον Tristan, τον Parsifal. Δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Είσαι όπλο.

Η σπανιότητά τους είναι τόσο μεγάλη, που πολλοί βαρύτονοι προσπαθούν να “σπρώξουν” τη φωνή τους προς τα πάνω για να μπουν στον ρόλο. Αλλά αυτό συχνά καταλήγει σε καταστροφή. Οι όπερες που γράφτηκαν για heldentenor δεν συγχωρούν. Δεν υπάρχει “κάνω το καλύτερο που μπορώ”. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.

Το κοινό το νιώθει. Όταν μπαίνει ένας heldentenor στη σκηνή, δεν χρειάζεται να φωνάξει. Το σώμα του κάνει τον ήχο να ταξιδεύει. Είναι σχεδόν φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι τεχνική. Είναι βιολογία. Είναι ψυχή. Είναι σαν να γεννήθηκες με μέσα σου μια καμπάνα εκκλησίας που χτυπάει μόνη της όταν τραγουδάς για τον θάνατο, την τιμή ή τον έρωτα.

Κάποιοι τον περιγράφουν ως τη φωνή που κουβαλάει ξίφος. Άλλοι λένε πως είναι ο μόνος τύπος τενόρου που μπορεί να κάνει την αρένα να σωπάσει. Είναι ίσως η πιο εξαντλητική, η πιο απαιτητική και η πιο συγκλονιστική φωνή της ανθρώπινης μουσικής.