Τον έλεγαν Πρίγκιπα της γερμανικής μουσικής. Πέθανε άγνωστος, ενώ τα τραγούδια του παίζονται μέχρι σήμερα

Γεννήθηκε γύρω στο 1489, σε μια Ευρώπη που άλλαζε. Η Μεταρρύθμιση ερχόταν, τα όργανα έπαιζαν σε αυλές γεμάτες σκιές και ελπίδα. Ο Λούντβιχ Ζένφλ, παιδί μάλλον από τη Βασιλεία ή τη Ζυρίχη, μπήκε έφηβος στην αυλή του Μαξιμιλιανού Α’ και αμέσως τον αγκάλιασε η μουσική. Έγινε μαθητής του Χάινριχ Ιζάακ και έμαθε να γράφει ήχους που στέκονταν σαν κολώνες μέσα στον χρόνο.

Ήταν φωνή. Ήταν κόπτης παρτιτούρας. Ήταν ο μικρός που άκουγε τον θόρυβο μιας αυτοκρατορικής αυλής και έπλεκε πάνω του μελωδίες. Δεν του έδωσαν τίτλους. Τον πλήγωσαν στα πόδια. Έχασε δάχτυλα από ένα ατύχημα. Κι όμως συνέχισε να γράφει σαν να ήταν ιερό καθήκον. Η Αυτοκρατορική Ορχήστρα διαλύθηκε το 1520, κι εκείνος έμεινε να κυνηγά δεδουλευμένα που δεν ήρθαν ποτέ.

Η τύχη τού χαμογέλασε ξανά στο Μόναχο. Ο Δούκας Ουλιέλμος Δ’ της Βαυαρίας τον πήρε στην αυλή του. Εκεί, για δύο δεκαετίες, ο Ζένφλ ύφανε τη μουσική της εποχής. Γέμισε τη Βιβλιοθήκη της Βαυαρίας με έργα που σώζονται ακόμα. Κι αν ήταν άγνωστος στους πολλούς, δεν ήταν ποτέ μόνος. Ανάμεσα στους φίλους του: ο Λούθηρος. Ο Φούγκερ. Οι δάσκαλοι της Μεταρρύθμισης.

Ο ίδιος ο Λούθηρος έγραψε πως ο Ζένφλ ήταν «πρώτος στην τέχνη σε όλη τη Γερμανία». Ήταν καθολικός. Αλλά έγραφε και για προτεστάντες. Η τέχνη του στεκόταν πάνω από δογματισμούς. Ήταν αυτό που λένε “μουσική για τον άνθρωπο”. Γι’ αυτό και οι ψαλμοί του ακόμα τραγουδιούνται. Γι’ αυτό και τα ληντ του, τα τραγούδια για τη ζωή και τον έρωτα, πέρασαν στις γενιές σαν κάτι δικό τους.

Η περίφημη De profundis clamavi, γραμμένη από τα βάθη της ψυχής του, ξεκινά αθόρυβα και φτάνει στα ύψη. Ήταν η κραυγή του. Ήταν η ελπίδα του. Ήταν η επιβίωση του έργου του. Δεν ήταν ποτέ πλούσιος. Δεν έζησε σε παλάτια. Αλλά άφησε πίσω του πάνω από 250 τραγούδια, δεκάδες μοτέτα, λειτουργίες, ολόκληρα βιβλία με χειρόγραφες παρτιτούρες που σήμερα φυλάσσονται σαν πολύτιμοι θησαυροί.

Δεν έκανε επανάσταση. Δεν ανέβηκε σε σκηνή. Δεν κατέγραψε η Ιστορία μάχες ή συγκρούσεις στο όνομά του. Αλλά μέσα από τις νότες του πέρασε ένας αιώνας μετάβασης. Οι μελωδίες του είχαν μέσα τους την Ευρώπη που ξυπνούσε, που πονούσε, που άλλαζε. Κι αυτό δεν το ξεχνά κανείς που κάποτε τον άκουσε. Τον Πρίγκιπα της γερμανικής μουσικής.