Τον έσπρωξε ένας φίλος του και πέθανε. Δεν είπε ποτέ ποιος ήταν, για να μην τον τιμωρήσουν.

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας. Ονομάστηκε Λουδοβίκος Ιωσήφ Ξαβιέ. Από μικρός θεωρήθηκε διάδοχος του θρόνου της Γαλλίας. Οι αυλικοί έβλεπαν σ’ αυτόν το μέλλον της δυναστείας. Ήταν μόλις 9 ετών όταν πέθανε. Και ο τρόπος που πέθανε δεν έμοιαζε με του πρίγκιπα.

Η αφήγηση λέει πως έπαιζε με άλλα παιδιά όταν κάποιος τον έσπρωξε. Έπεσε και τραυματίστηκε. Η βλάβη εξελίχθηκε σε σοβαρή μόλυνση. Το σώμα του άρχισε να καταρρέει. Ο ίδιος, όταν τον ρώτησαν ποιος τον έσπρωξε, αρνήθηκε να πει. «Δεν θέλω να τον τιμωρήσουν», είπε. Και δεν μίλησε ποτέ. Πέθανε με το μυστικό του άθικτο.

Η επίσημη εκδοχή αναφέρει ότι πέθανε από φυματίωση των οστών, ασθένεια φριχτή και βασανιστική. Όμως οι αφηγήσεις του παλατιού επιμένουν ότι η κατάσταση ξεκίνησε από την πτώση. Ίσως και τα δύο να είναι αλήθεια. Στις επιστολές της βασίλισσας, η Μαρία Αντουανέτα μιλούσε με λατρεία για τον γιο της και το πόσο καλόκαρδος ήταν.

Ο θάνατός του σημειώθηκε λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η Γαλλική Επανάσταση. Το μικρό αγόρι δεν πρόλαβε να δει την οικογένειά του να χάνει το θρόνο, τον πατέρα του να οδηγείται στη γκιλοτίνα, ούτε τον μικρότερο αδελφό του να φυλακίζεται σε άθλιες συνθήκες. Έφυγε πριν το σκοτάδι πέσει πάνω στο Παλάτι.

Οι ιστορικοί δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη για το περιστατικό με το σπρώξιμο. Άλλοι το θεωρούν θρύλο, άλλοι αληθινό. Μα το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία διάψευση στα επίσημα αρχεία δείχνει ότι ίσως όντως συνέβη. Και ακόμα κι αν δεν συνέβη έτσι ακριβώς, ήταν μια αφήγηση που χαρακτήριζε το παιδί που «ήταν καλό μέχρι το τέλος».

Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ τάφηκε με τιμές. Σήμερα, ελάχιστοι θυμούνται το όνομά του. Μα η εικόνα ενός παιδιού που επιλέγει να προστατεύσει τον φίλο του αντί να εκδικηθεί, παραμένει βαθιά ανθρώπινη. Και ίσως γι’ αυτό, τόσο τραγική.