Τον είχαν όμηρο οι Τεύτονες, έκανε πραξικόπημα, πρόδωσε τον αδερφό του και τον μαχαίρωσαν μέσα στο κάστρο του.

Ονομάστηκε Σιγισμούνδος. Αλλά αυτό ήταν το χριστιανικό του όνομα. Το παγανιστικό του έχει χαθεί. Όπως και οι περισσότερες λεπτομέρειες της ζωής του, μιας ζωής γεμάτης προδοσίες, αιχμαλωσίες και εξουσία που χτίστηκε πάνω σε αίμα. Ήταν ο γιος του Κεστούτις, μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, και ανήκε στον οίκο των Γκεντιμινιδών, μιας δυναστείας με ρίζες στον μεσαιωνικό παγανισμό και το αργό πέρασμα στον χριστιανισμό.

Ο πατέρας του σκοτώθηκε το 1382 και ο Σιγισμούνδος φυλακίστηκε από τον εξάδελφό του Γιαγκιέλον, ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς της Πολωνίας. Το 1383 βαπτίστηκε καθολικός και την επόμενη χρονιά δραπέτευσε, βρίσκοντας καταφύγιο στον αδελφό του, Βυτάουτας. Ήταν η αρχή μιας ζωής συνεχούς αλλαγής συμμαχιών.

Ο Βυτάουτας συμμάχησε για δεύτερη φορά με τους Τεύτονες Ιππότες, τους μεγαλύτερους εχθρούς των Λιθουανών. Για να διασφαλίσουν την πίστη του, πήραν τον Σιγισμούνδο και την οικογένειά του όμηρους. Έμεινε αιχμάλωτος των Τευτόνων για σχεδόν μια δεκαετία, από το 1389 μέχρι το 1398. Όταν αφέθηκε, δεν ήταν πια ένας απλός πρίγκιπας. Ήταν ένας άνθρωπος με χρέη, υποσχέσεις και ανοικτούς λογαριασμούς.

Έγινε δούκας του Ναβαχρουντάκ και συμμετείχε στις μεγαλύτερες μάχες της εποχής, όπως αυτή του Γκρούνβαλτ. Όταν ο Βυτάουτας πέθανε, ο Σιγισμούνδος τάχθηκε στο πλευρό του Σβιτριγκάιλα, αδελφού του Γιαγκιέλον, σε μια μακρόχρονη σύγκρουση για την εξουσία. Όμως δεν έμεινε πιστός για πολύ. Πείστηκε από τους λιθουανούς ευγενείς να γυρίσει την πλάτη στον Σβιτριγκάιλα και να τον προδώσει. Ήταν η στιγμή που ξεκίνησε το δικό του πραξικόπημα.

Το 1432 ανακηρύχθηκε Μέγας Δούκας της Λιθουανίας. Για να κερδίσει τους ορθόδοξους ευγενείς, τους παραχώρησε ίσα δικαιώματα με τους καθολικούς, με ένα προνόμιο του 1434 που αποτέλεσε θεμέλιο του μετέπειτα φεουδαλισμού. Οι εχθροί του όμως δεν ξέχασαν. Το 1435 νίκησε τον πρώην σύμμαχό του Σβιτριγκάιλα στη μάχη του Παμπάισκας και εξόντωσε το Λιβονιακό Τάγμα που τον υποστήριζε.

Αλλά η πτώση του δεν ήρθε από το πεδίο της μάχης. Ήρθε από το κάστρο. Το 1440, ενώ ετοιμαζόταν να απομακρυνθεί από την επιρροή της Πολωνίας και να συμμαχήσει με τους Αψβούργους, δολοφονήθηκε μέσα στο κάστρο του Τρακάι από υποστηρικτές του Σβιτριγκάιλα. Δεν πρόλαβε να δει το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεών του. Ο θρόνος του πέρασε αλλού. Και το όνομά του ξεχάστηκε.