Τραγούδια για την «Παναγία» και μαζί μια προτροπή

Μια γιορτή ψυχής για όλο τον Ελληνισμό και την Χριστιανοσύνη η σημερινή.

Δεν υπάρχει πτυχή-στιγμή του Έλληνα στην οποία να μην έχει θέση η Παναγιά.

Η Παναγιά η Βρεφοκρατούσα, η Γλυκοφιλούσα, η Ελεούσα, η Θαλασσινή, η Εκατονταπυλιανή, η Γιάτρισσα, η Οδηγήτρια, η Εσφαγμένη, η Μυρτιδιώτισσα, η Παρηγορήτρα, η Φανερωμένη,  η Μεγαλόχαρη της Τήνου, της Σουμελά… η Παναγιά η Μάνα. Παρούσα παντού ζωογόνα, ελπιδοφόρα, απάγκιο σε κάθε δυσκολία, λατρεμένη, στήριγμα που δε σ’ εγκαταλείπει ποτέ, ταμένη να φέρνει πάντα μέσα απ’ τον πόνο τη χαρά.

Μοιραία η παρουσία της έχει αντίκτυπο και στο τραγούδι. Πάμπολλες οι αναφορές στη χάρη της, σε όλα τα μήκη και πλάτη τη τραγουδοποιίας. Ω Παναγιά Γαλατζανή και Έχε γεια Παναγιά της παράδοσης, Οι πόνοι της Παναγιάς του Βάρναλη και του Λουκά Θάνου, Μια Παναγιά του Χατζιδάκι και του Γκάτσου, Μάνα μου και Παναγιά του Μίκη και του Λειβαδίτη, Παναγιά μου κάτι μάτια του Χιώτη, Την Παρασκευή το βράδυ Παναΐτσα μου του Νικολόπουλου και του Πυθαγόρα, Συννεφιασμένη Κυριακή, μοιάζεις με την καρδιά μου/ που έχει πάντα συννεφιά, Χριστέ και Παναγιά μου του Τσιτσάνη, Κι όλη νύχτα κλαίγαμε γοργόνα Παναγιά του Λοΐζου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου ορισμένα μόνο ενδεικτικά παραδείγματα.

Το 1964 ο Δερβενιώτης και ο Βίρβος έγραψαν έναν «ύμνο της ξενιτειάς», το περίφημο «Διαβατήριο» που ερμήνευσε ο Καζαντζίδης, και στον οποίο η Παναγιά είχε καίρια χάρη…

Μάνα κι αγάπη μου καλή

Πάτε κι ανάψτε ένα κερί

Στης Παναγιάς τη χάρη…

Τραγούδι που μισό αιώνα, και βάλε, μετά  φαντάζει τραγικά επίκαιρο… Μακάρι η Παναγιά να βάλει το χέρι της για μια ακόμη φορά και να σώσει την Ελλάδα και τους Έλληνες από όλα όσα βαραίνουν και στενεύουν τη ζωή μας, ιδιαίτερα απειλητικά και εντεινόμενα συνεχώς, τα τελευταία χρόνια, προδικάζοντας ένα γκρίζο μέλλον δίχως αύριο, δίχως το γαλάζιο που γνωρίζουμε και πάντα, ακόμα και στα πιο ζόρικα, προσδοκάμε.