Βγήκε κρυφά από το παλάτι, χάθηκε στο πλήθος μεταμφιεσμένη για να γιορτάσει και κανείς δεν κατάλαβε ποια ήταν

Ήταν 8 Μαΐου 1945. Ο πόλεμος είχε τελειώσει. Στο Λονδίνο, οι καμπάνες χτυπούσαν χαρούμενα, τα πλήθη πλημμύριζαν τους δρόμους και η νύχτα μετατρεπόταν σε μια γιορτή ελευθερίας μετά από έξι χρόνια φόβου και στερήσεων. Εκείνη τη νύχτα, δύο κορίτσια, ντυμένα με ρούχα “πολιτών”, χάνονταν μες στο πλήθος. Κανείς δεν ήξερε ότι ένα από αυτά ήταν η ίδια η Πριγκίπισσα Ελισάβετ.

Η μελλοντική βασίλισσα της Βρετανίας ήταν τότε 19 ετών. Αντί να παραμείνει κλεισμένη στο παλάτι, αποφάσισε –μαζί με την αδερφή της Μαργαρίτα και μια μικρή συνοδεία φίλων και φρουρών– να ζήσει τον παλμό της ειρήνης όπως κάθε πολίτης. Με ένα φαρδύ παλτό και καπέλο χαμηλά στο πρόσωπο, περπάτησε ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που πανηγύριζαν. Κανείς δεν την αναγνώρισε. Ήταν αόρατη. Ελεύθερη.

Η διαδρομή τους ξεκίνησε από το ξενοδοχείο Ritz, πέρασαν από την Τραφάλγκαρ Σκουέρ, στάθηκαν στην Πύλη του Μπάκιγχαμ, και τελικά ενώθηκαν με το πλήθος που ζητωκραύγαζε για τη νίκη. Η ίδια περιέγραψε την εμπειρία αργότερα ως «μία από τις πιο αξέχαστες νύχτες της ζωής μου». Ήταν η μοναδική φορά που η Πριγκίπισσα Ελισάβετ έζησε μια τέτοια στιγμή σχεδόν σαν κοινός άνθρωπος.

Αυτή η μικρή απόδραση δεν ήταν μια πράξη απειθαρχίας, αλλά μια έκρηξη ζωής. Μια νεαρή γυναίκα που είχε περάσει τα εφηβικά της χρόνια μέσα στη σκιά του πολέμου, ήθελε για λίγες ώρες να γίνει απλώς κομμάτι της ιστορίας που γράφονταν στους δρόμους. Ήξερε πως η ζωή της ανήκε στο στέμμα. Εκείνο το βράδυ όμως, για πρώτη και ίσως μοναδική φορά, ανήκε μόνο στον εαυτό της.

Ούτε οι αστυνομικοί, ούτε οι διαδηλωτές, ούτε οι στρατιώτες που αγκαλιάζονταν και φιλούσαν ξένους στους δρόμους, δεν κατάλαβαν ποτέ πως εκεί, ανάμεσά τους, μια μελλοντική βασίλισσα έκλαιγε από χαρά. Το μυστικό της παρέμεινε ανέπαφο. Και το χαμόγελό της εκείνη τη νύχτα, δεν είχε ίχνος βασιλικού καθήκοντος. Ήταν αληθινό, αυθόρμητο και ανθρώπινο.