Ξερίζωναν δόντια από νεκρούς του Βατερλώ επειδή ήταν νέοι και υγιείς. Και τα έκαναν μασέλα

Μετά τη φονική Μάχη του Βατερλώ το 1815, το έδαφος γέμισε με δεκάδες χιλιάδες πτώματα – Βρετανοί, Γάλλοι, Πρώσοι, όλοι πεσμένοι πάνω στη λάσπη και το αίμα. Όμως για πολλούς ντόπιους, χωρικούς και κυνηγούς “ευκαιριών”, τα πτώματα αυτά δεν ήταν απλώς νεκροί στρατιώτες. Ήταν πρώτης τάξεως πηγή καλών δοντιών. Σκληροτράχηλοι νέοι, οι περισσότεροι χωρίς σημάδια τερηδόνας, με δόντια δυνατά, σχεδόν άθικτα – τέλεια για τις οδοντοστοιχίες της εποχής.

Η πρακτική δεν ήταν καινούργια. Από τον 18ο αιώνα, οι τεχνητές οδοντοστοιχίες γίνονταν με αληθινά δόντια ανθρώπων. Αλλά μετά το Βατερλώ, η προσφορά αυξήθηκε τόσο πολύ, που για χρόνια η αγορά γέμισε με “Waterloo teeth”. Ήταν τόσο γνωστό αυτό το υλικό, που η ονομασία του έγινε εμπορική ετικέτα. Οι Βρετανοί οδοντίατροι τα χρησιμοποιούσαν σε εμφυτεύματα από χρυσό, ελεφαντόδοντο ή πορσελάνη, και τα προωθούσαν στους αριστοκράτες του Λονδίνου σαν το απόλυτο οδοντικό “λουξ”.

Οι πλούσιοι δεν ενοχλούνταν. Δεν τους ενδιέφερε αν το δόντι που δάγκωναν το δείπνο τους είχε βγει από έναν πεθαμένο Γάλλο. Ήταν δόντια “ηρωικά”. Ή, τουλάχιστον, καλύτερα από τα σάπια ή τα ψεύτικα που έβγαιναν από χαρτόνι και κόκκαλο. Κανείς δεν ήθελε να γελάει με σπασμένα πορσελάνινα.

Οι λεγόμενοι “resurrectionists” ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που ξεκοκκάλιζαν νεκροταφεία για δόντια και πτώματα. Η μάχη απλώς τους προσέφερε μαζικό εμπόρευμα. Ορισμένοι λένε ότι φορτώθηκαν ολόκληρα κιβώτια με ανθρώπινα δόντια και στάλθηκαν από το Βέλγιο στην Αγγλία, σχεδόν σαν πολεμικά λάφυρα.

Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσα στόματα στο Λονδίνο γέμισαν με Waterloo Teeth. Αλλά η ιδέα ότι τα δόντια που φόραγε κάποιος πλούσιος προέρχονταν από έναν στρατιώτη που έπεσε στην τελευταία γραμμή του Ναπολέοντα, ήταν και τραγική και ειρωνική. Ένα κομμάτι του πολέμου μέσα στο στόμα σου. Κυριολεκτικά.