Nations League και στο βάθος… Euro

Ο Αρσέν Βενγκέρ ζήτησε να καταργηθεί επειδή «ούτως ή άλλως σχεδόν κανείς δεν ξέρει πώς λειτουργεί». Διεθνείς ποδοσφαιριστές, ο ένας μετά τον άλλον, δήλωσαν ότι το αντιμετωπίζουν σαν σειρά φιλικών αγώνων και ότι δεν βρίσκουν καμία χρησιμότητα στη διεξαγωγή του, ούτε ενδιαφέρον. Ας μην κρυβόμαστε: Το Nations League ολοένα αποκτά περισσότερους πολέμιους από ότι υποστηρικτές και εν μέσω κορονοϊού γίνεται ακόμα χειρότερο…

Είναι όντως μεγάλη και αρκετά επείγουσα στο να γίνει συζήτηση το αν η UEFA προστατεύει τους παίκτες και το προϊόν της επιμένοντας σε μια λογική «business as usual». Ξέχωρα ή μάλλον παράλληλα από αυτό, αυτή η περίοδος μας επέτρεψε να δούμε ξανά εν δράσει τις μεγαλύτερες εθνικές ομάδες της Ευρώπης λίγους μήνες πριν το Euro. Να πάρουμε μία ιδέα συνεπώς πού βρίσκονται από πλευράς ετοιμότητας. Εννοείται πως πρέπει να είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί στα συμπεράσματα μας. Ακριβώς λόγω… Nations League. Αλλά εννοείται επίσης, ότι ακόμα και στα λιγότερο σημαντικά, μπορείς να καταλάβεις προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Να αφουγκραστείς τάση, νοοτροπίες και προοπτική. Δεν είναι… αδιάφορο.

Στο δρόμο για το Euro

ΓΑΛΛΙΑ

Πολλοί θα πουν ότι ο Ντιντιέ Ντεσάν βάζει χαλινάρι σε αυτή τη γεμάτη ταλέντο ομάδα με τις παλιομοδίτικες τακτικές του, με την εγγενή επιφυλακτικότητά του ως προπονητής. Ο ίδιος απαντάει ότι το αποτέλεσμα και μόνο μετράει και το Μουντιάλ του 2018 είναι εκεί, το μεγαλύτερο επιχείρημα και παράσημό του. Υπάρχει ακόμα η αίσθηση ότι δεν έχουμε δει τις πλήρεις δυνατότητες της Γαλλίας, αλλά ακόμα κι έτσι δουλεύει καλά το πράγμα. Πολύ καλά….

ΒΕΛΓΙΟ

Η αποκαλούμενη «Χρυσή Γενιά» είναι πάντα «εδώ» έστω «γερασμένη», αλλά παραλλήλως έρχεται ένα κύμα εξαιρετικών νέων ταλέντων, έτοιμα για τη διαδοχή. Σε αυτή τη φάση, ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ δουλεύει παράλληλα το παρόν με το μέλλον. Ενδιαφέρον και αναμενόμενα ασταθές ανά στιγμές. Το μεγάλο πρόβλημα του Βελγίου πάντως ήταν και παραμένει η νοοτροπία όταν το πράγμα στραβώνει. Μια έλλειψη αντίδρασης, που δίνει λαβές για σχόλια περί soft χαρακτήρα στους επικριτές.

ΑΓΓΛΙΑ

Ότι ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ κάνει δουλειά, το λένε τα αποτελέσματα, το δείχνουν οι εμφανίσεις. Η Αγγλία έχει σοβαρευτεί πάρα πολύ αμυντικά, μόνο δύο γκολ έχει δεχτεί στα πέντε τελευταία της και αυτά από (αμφισβητούμενα) πέναλτι. Παραμένει βέβαια εξόχως «ανησυχητική» σε τέρμα και στόπερ. Επιθετικά βαδίζει σταθερά σε καλό δρόμο, ενώ το πώς νίκησε το Βέλγιο σε ματς που για μεγάλο διάστημα υπέφερε, φανερώνει τακτική ευελιξία και ανθεκτικότητα.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Η κάτοχος του Euro, η νικήτρια του πρώτου Nations League είναι επίσης μια περίπτωση που δείχνει να παίζει με… χειρόφρενο. Σε κέντρο και επίθεση είναι χαρισματική, αλλά η ποιότητα των εμφανίσεων της δεν αντανακλά πλήρως αυτή την ευλογία. Φταίει ο Πορτογάλος… Ντεσάν, κατά κόσμον Φερνάντο Σάντος; Ο πραγματισμός δηλαδή του παλιόφιλου μας; Ή ότι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, μεγαλώνοντας και αρχίζοντας να γίνεται στατικός, περισσότερο μπερδεύει παρά βοηθά, ιερόσυλο και αν ακούγεται;

Τις βάζουμε μαζί επειδή προέρχονται από μέγιστες και ανήκουστες για τα στάνταρ τους αποτυχίες. Η Ιταλία έμεινε εκτός Μουντιάλ, η Ολλανδία είχε λείψει και από το προηγούμενο Euro. Στην παρούσα στιγμή πάντως, δεν βρίσκονται στα ίδια παρά την ισορροπία (1-1) του πρόσφατου μεταξύ τους ματς. Η «σκουάντρα ατζούρα» τρέχει αήττητο σερί 19 αγώνων, ενώ οι «οράνιε» δεν έχουν νίκη στα 3 ματς με τον Φρανκ ντε Μπουρ στον πάγκο, ήταν απότομη και εκτός προγράμματος η μετάβαση από τον Ρόναλντ Κούμαν.

ΙΣΠΑΝΙΑ

Πήγε πολύ ψηλά τον πήχη την εποχή της μεγάλης δόξας της. Με ένα απαράμιλλο παιχνίδι κατοχής, με επιθέσεις απόλυτα μελετημένες και άρτια εκτελεσμένες. Κρίνουμε άρα πιο αυστηρά τις μετέπειτα βερσιόν της «ρόχα». Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι ο χρόνος έφερε μεγάλες αλλαγές και μόνο ο… χρόνος μπορεί να φέρει μια αναβίωση των μεγάλων στιγμών. Προς το παρόν, είμαστε μακριά από το ιδεατό, ενώ οι διάφορες αλλαγές στον πάγκο προκάλεσαν αναστάτωση και καθυστέρηση στο project.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Πού είναι ο καιρός που η Γερμανία έμοιαζε προορισμένη να φτιάξει μια νέα ποδοσφαιρική αυτοκρατορία; Κάπου στην πορεία προς το μεγαλείο, λησμόνησε τα βασικά. Ο Γιόαχιμ Λεβ δεν απολαμβάνει πια του σεβασμού της ποδοσφαιρικής κοινότητας ως μετρ της τακτικής. Ίσα ίσα, δέχεται σκληρή κριτική για τις επιλογές του σε πρόσωπα και πράγματα. Το ταλέντο υπάρχει και με το παραπάνω, αλλά το μπέρδεμα γύρω από το πώς παίζει η ομάδα, δημιουργεί «τρύπες» στα μετόπισθεν και (αυτό)χαντάκωμα.