Ο Πρίγκιπας της Ελλάδας που τον έσωσε ένας Άγγλος πλοίαρχος και πέθανε μακριά από την πατρίδα, μόνος και ξεχασμένος

Ήταν αδελφός του βασιλιά Κωνσταντίνου, γιος του Γεωργίου Α’ και πατέρας του Φιλίππου. Ο Πρίγκιπας Ανδρέας της Ελλάδας γεννήθηκε με τίτλους, τιμές και βασιλικά προνόμια, αλλά έζησε μια ζωή που, στο τέλος, έμοιαζε με εξορία χωρίς επιστροφή. Δεν ήταν ένας απλός πρίγκιπας. Ήταν στρατιωτικός, υπεύθυνος για στρατεύματα στη Μικρά Ασία, και η παρουσία του εκεί θα τον σημάδευε για πάντα.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, το 1921, διορίστηκε διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού. Στον ποταμό Σαγγάριο, η μονάδα του αρνήθηκε να ακολουθήσει διαταγές αντεπίθεσης, τις οποίες ο ίδιος έκρινε ως αυτοκτονικές. Οι ανώτεροί του θεώρησαν τη στάση του λιποταξία. Η καταστροφή της Σμύρνης έναν χρόνο αργότερα άνοιξε τον δρόμο για τη Δίκη των Έξι. Μαζί με πολιτικούς και στρατιωτικούς, ο Ανδρέας βρέθηκε στο εδώλιο. Το κατηγορητήριο ήταν βαρύ, και η εκτέλεση έμοιαζε βέβαιη.

Τότε επενέβησαν οι Άγγλοι. Ο πλοίαρχος Τάλμποτ του βρετανικού καταδρομικού HMS Calypso πήρε εντολή να τον απομακρύνει αθόρυβα. Ντυμένος με πολιτικά, ο Πρίγκιπας Ανδρέας φυγαδεύτηκε από τον Πειραιά, διασώθηκε από το απόσπασμα και έφυγε για πάντα από την Ελλάδα. Δεν επέστρεψε ποτέ ξανά. Η εξορία του δεν ήταν μόνο γεωγραφική.

Έζησε περιπλανώμενος ανά την Ευρώπη, κυρίως στη Γαλλία, αλλά και στο Μόντε Κάρλο. Τα οικονομικά του ήταν περιορισμένα, ο γάμος του με την πριγκίπισσα Αλίκη διαλύθηκε υπό το βάρος των ψυχικών της ασθενειών και της δικής του πτώσης. Στα απομνημονεύματά του προσπάθησε να εξηγήσει τη στάση του στη Μικρά Ασία, αλλά λίγοι τον άκουσαν. Ο γιος του, Φίλιππος, μεγάλωσε στην Αγγλία, μακριά από τον πατέρα του.

Πέθανε το 1944 σε ξενοδοχείο στο Μόντε Κάρλο, μόνος και άγνωστος. Η Ελλάδα, τότε σε Κατοχή, δεν έμαθε ποτέ την ώρα που ξεψυχούσε. Τάφηκε αρχικά στο παλάτι της οικογένειας στο Saint-Cloud, αλλά χρόνια μετά, τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Τατόι. Σαν να χρειάστηκε να πεθάνει δύο φορές για να επιστρέψει.