Πήδηξε από πλοίο στο Σαν Φρανσίσκο και κρύφτηκε σε δάσος επί 20 χρόνια. Οι καλύβες του υπάρχουν ακόμα

Κάπου στη δεκαετία του ’60, ένα φορτηγό πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο. Μέσα στο πλήρωμα βρίσκεται ένας Ρώσος, λιγομίλητος, με βλεμμα ανθρώπου που δεν κοιμάται ποτέ καλά. Όταν το πλοίο δένει, εκείνος δεν περιμένει χαρτιά, διατυπώσεις ή μετανάστευση. Πηδά. Βουτά στη θάλασσα. Και εξαφανίζεται. Για δεκαετίες.

Το όνομά του δεν καταγράφηκε ποτέ επίσημα στις αμερικανικές αρχές. Τον φώναζαν μόνο “ο Ρώσος Ερημίτης”. Ήταν πιθανόν βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιζών των στρατοπέδων, ή απλώς κάποιος που δεν άντεχε άλλο να ζει κάτω από ολοκληρωτικά καθεστώτα. Δεν ήθελε νέα ζωή στην πόλη. Ήθελε απλώς να χαθεί. Και το έκανε. Μπήκε βαθιά στα δάση της βόρειας Καλιφόρνια, στα άγρια redwoods. Κι εκεί, χτίζοντας καλύβες από φλοιούς και ξύλα, άρχισε να ζει σαν να είχε γυρίσει χίλια χρόνια πίσω.

Δεν είχε ηλεκτρικό. Δεν είχε ρολόι. Δεν είχε όνομα. Μόνο τοπικοί κυνηγοί και δασοφύλακες έλεγαν ότι κάποιος τριγυρνάει ανάμεσα στα δέντρα. Κάποιος που τυλίγεται με γούνες, τρέφεται με ρίζες, και δεν θέλει καμία απολύτως επαφή με τον έξω κόσμο. Οι φήμες μεγάλωναν: άλλοι έλεγαν πως τον είδαν να κοιμάται μέσα σε κουφάλες δέντρων, άλλοι ότι μιλούσε στα πουλιά ρωσικά, και κάποιοι ότι σκάρωσε μόνος του ένα σύστημα συλλογής βρόχινου νερού. Οι πιο θαρραλέοι ανακάλυψαν καλύβες, απλές αλλά έξυπνες, φτιαγμένες αποκλειστικά από υλικά του δάσους, χωρίς ούτε ένα καρφί.

Κανείς δεν τον πλησίαζε. Όχι γιατί ήταν επικίνδυνος, αλλά γιατί ο αέρας γύρω του έλεγε μόνο ένα πράγμα: Άφησέ με ήσυχο. Ζούσε σαν φάντασμα. Περνούσαν χρόνια και δεν τον έβλεπε κανείς. Ώσπου κάποιοι, πολύ αργότερα, βρήκαν τα ίχνη του — καπνισμένα απομεινάρια από φωτιές, πέτρινα σκεύη, πρόχειρες αποθήκες με μούρα και παστό κρέας. Και φυσικά, τις καλύβες. Όχι μία, αλλά πολλές. Σαν να μετακινούνταν κυκλικά μέσα στο δάσος, σαν να είχε οργανώσει μια ολόκληρη “πόλη του ερημίτη”.

Η ταυτότητά του δεν έγινε ποτέ γνωστή. Πιθανώς πέθανε εκεί, θαμμένος κάτω από φύλλα και ήχους βροχής, όπως θα ήθελε. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν πως ήταν ο Alexander Zassloff ή κάποιος που πήρε αυτό το όνομα. Άλλοι λένε πως ίσως ζει ακόμα, αν και πάνω από 90. Οι καλύβες του, όμως, υπάρχουν. Σε απόμακρες γωνιές των redwoods, σαν θρύλος χτισμένος με φλοιούς και σιωπή.