Το τραγούδι της Πέγκυς Ζήνα που βγήκε πριν 20 χρόνια και ξαφνικά παίζει σήμερα παντού
Πριν 20 χρόνια κυκλοφόρησε το «Πουθενά» της Πέγκυς Ζήνα. Κανείς δεν φανταζόταν ότι μια μέρα θα το ακούνε ταυτόχρονα 40άρηδες που το έζησαν και 20άρηδες που το ανακάλυψαν. Και όμως, έγινε.
Δεν ήξερες πώς να το εξηγήσεις, αλλά μόλις το άκουσες στο μπαρ, κάτι μέσα σου σκίρτησε. Δεν ήταν η μελωδία, δεν ήταν τα φώτα. Ήταν αυτό το γνώριμο χτύπημα, αυτή η εισαγωγή, αυτή η φωνή που σου ξύπνησε κάτι παλιό, πολύ παλιό. Ήσουν 20 χρονών όταν έπαιζε στο ραδιόφωνο, όταν το τραγουδούσες μόνος σου στο τιμόνι, όταν το έβαζες repeat μετά από έναν χωρισμό. Και τώρα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, οι 20χρονοι το χορεύουν δίπλα σου και φωνάζουν τους στίχους λες και γεννήθηκαν μ’ αυτούς στο στόμα.
Το «Πουθενά» του Γιώργου Μουκίδη, που μάθαμε απο την Πέγκυ Ζήνα δεν είναι ένα τραγούδι που απλώς αναβίωσε. Είναι ένα τραγούδι που αρνήθηκε να γεράσει. Σαν να το φύλαξε το σύμπαν σ’ ένα συρτάρι και το έδωσε ξανά στους ανθρώπους τη στιγμή που το χρειάζονταν περισσότερο. Είναι γρήγορο, γεμάτο ένταση, μ’ εκείνο το πάθος που η Πέγκυ μόνο ξέρει να ερμηνεύει. Δεν αφήνει κενό για ανάσα. Σε τραβάει από το στήθος και σε πετάει στο πάτωμα της πίστας.
Και τι έγινε ξαφνικά; Κανένας δεν το ανέβασε. Η ίδια του η αλήθεια το έκανε. Τα social media απλώς το έδειξαν. Το TikTok το ερωτεύτηκε. Κάποιος νεαρός το βρήκε, το έπαιξε, κάποια κοπέλα το χόρεψε με μάτια κλειστά και χέρια στον αέρα, και ο κόσμος θυμήθηκε. Θυμήθηκε ότι δεν χρειάζεται να είναι καινούριο για να είναι φρέσκο. Δεν χρειάζεται να είναι της μόδας για να είναι αλήθεια.
Η Πέγκυ Ζήνα δεν τραγουδούσε για μια εποχή. Τραγουδούσε για ανθρώπους. Για όλους αυτούς που ένιωσαν κάποτε ότι χάθηκαν κάπου στο «πουθενά» και δεν ήξεραν αν θα ξαναβρούν τον δρόμο. Και τώρα το τραγούδι αυτό έρχεται σαν μια απάντηση από το παρελθόν. Όχι για να σε παρηγορήσει. Για να σου θυμίσει πως εκείνο που ένιωσες τότε, το ένιωσαν και άλλοι. Και το νιώθουν ακόμα.
Οι σαραντάρηδες κλείνουν τα μάτια όταν το ακούν και βλέπουν μπροστά τους νύχτες, πρόσωπα, χαμόγελα που δεν υπάρχουν πια. Οι εικοσάρηδες χορεύουν με τα ίδια μάτια, τα ίδια χέρια, την ίδια δίψα που είχαμε κι εμείς. Κάπως, το τραγούδι αυτό έγινε γέφυρα. Όχι ανάμεσα σε ηλικίες, αλλά ανάμεσα σε καρδιές.
Και κάπου, η Πέγκυ το βλέπει. Το νιώθει. Και ξέρει. Πως αυτό το τραγούδι, αυτό το «Πουθενά», βρήκε τελικά τον δρόμο του. Και βρήκε και εμάς.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
