Αθηνόραμα: Πέμπτος ανάμεσα στους 30 καλύτερους ελληνικούς δίσκους του 2025 «Τα Απρόοπτα | Κύκλος Β’» των Χρήστου Νικολόπουλου & Νίκου Αναγνωστάκη

Μετά τη θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στον δίσκο «Τα Απρόοπτα | Κύκλος Β’» σε μουσική του σπουδαίου Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους του ρηξικέλευθου στιχουργού Νίκου Αναγνωστάκη, έρχεται και ένας εξαιρετικός δημοσιογράφος του χώρου να αναγνωρίσει την αξία αυτού του αληθινά σπουδαίου εγχειρήματος που αποτελεί μία εντελώς νέα πρόταση αλλά και μετεξέλιξη του λαϊκού μας τραγουδιού που παραμένει ακμαίο και ελπιδοφόρο.

Παραθέτω την εύστοχη και τεκμηριωμένη κριτική του Χάρη Συμβουλίδη, έτσι όπως δημοσιεύεται στο έγκυρο athinorama.gr , όπου μπορείτε να διαβάσετε την αξιολόγηση και των 30 καλύτερων δίσκων του 2025.

5. Χρήστος Νικολόπουλος: Τα Απρόοπτα – Κύκλος Β΄[Ogdoo Music Group]

Μόνο ένας μεγάλος συνθέτης σαν τον Χρήστο Νικολόπουλο θα μπορούσε να ξαναθέσει σε τροχιά φωνές για τις οποίες πάει καιρός που έχω χάσει το ενδιαφέρον μου: Μίλτος Πασχαλίδης, Μελίνα Ασλανίδου, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Χρήστος Θηβαίος. Όλους τους ξανάκουσα εδώ σε όντως απρόοπτες εκτελέσεις. Λες, ρε παιδί μου, και μεταφερθήκαμε σε μια άλλη εποχή του τραγουδιού μας, όταν ο έντεχνος λαϊκός ήχος βρισκόταν στα δυνατά και στα ουσιαστικά του, εκπέμποντας μια ανήσυχη, εξωστρεφή εντοπιότητα, η οποία δεν είχε πάψει να επιδιώκει τον διάλογο με τη Δύση (“Και Τι Έγινε Τι”, “Ρεμπέτικο Και Τζαζ Στο Ίδιο Το Ποτήρι”).

Θα τολμήσω να πω, πάντως, ότι ως μεγάλο όπλο τούτου του δεύτερου απρόοπτου κύκλου τραγουδιών –ο οποίος ξεπερνά τον πρώτο– αποδεικνύονται οι καλογραμμένοι στίχοι του Νίκου Αναγνωστάκη, γιατί διακρίνονται από μια ικανότητα που λείπει απελπιστικά από το σύγχρονο πεδίο: ισορροπούν μεταξύ αβίαστης λαϊκότητας κι ενός πιο “διαβασμένου”, αστικού κόσμου. Στρογγυλοί, εμπνευσμένοι και δίχως σκαμπανεβάσματα ορθής εστίασης, συμπλέουν υπέροχα με τις μελωδίες του Νικολόπουλου και τις ενορχηστρώσεις του Θύμιου Παπαδόπουλου, αναδημιουργώντας κάτι από το πνεύμα που χαρακτήρισε τη δεκαετία του 1990.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο αναζωογονείται και ο Σταμάτης Κραουνάκης (“Η Γάτα”), χαίρεσαι τόσο τον ίδιο τον Νικολόπουλο (“Όπως Παίζει Το Μπουζούκι”), όσο και νεότερες φωνές που δυστυχώς πασχίζουν να βρουν ρεπερτόριο της προκοπής (Βιολέτα Ίκαρη), ενώ βλέπεις ακόμα και τον Αντώνη Ρέμο ν’ αναπροσδιορίζεται, αφήνοντας για λίγο τις ελαφρο-μπουζουκο-μανιέρες του (“Τα Όνειρα Σε Ξεγελούν”). Το λυπηρό γεγονός ότι δεν θ’ ακούσουμε αυτά τα τραγούδια στα ραδιόφωνα δεν λέει τίποτα για τα ίδια: αποτελεί τεκμήριο της κατάντιας των ερτζιανών, κατ’ επέκταση και των καιρών μας.

Χάρης Συμβουλίδης