Γι’ αυτό η σειρά Άγιος Παΐσιος είναι η καλύτερη που έχουμε δει εδώ και χρόνια!

Μερικές σκέψεις για τη σειρά του MEGA Άγιος Παΐσιος που ήρθε αθόρυβα να μας δείξει ότι είναι η καλύτερη που είδαμε εδώ και χρόνια. Δεν είναι η τηλεθέαση μόνο. Αυτή άλλωστε είναι σχετική. Είναι η αποδοχή που τυγχάνει από την κοινωνία, σε ένα κόσμο που μας έπειθε ότι έχει… ξεράσει την Αγιότητα. Μα είναι δυνατόν;

Κάποιες σκέψεις, λοιπόν, ίσως πιο σιωπηλές, για τη σειρά που φέτος συγκίνησε όσο λίγες. Η σειρά Άγιος Παΐσιος από τα Φάρασα στον Ουρανό είναι η καλύτερη που βλέπουμε εδώ και πολλά χρόνια.

Ποιος είπε πως το φως δεν αγγίζει πια; Ποιος τόλμησε να πιστέψει πως η αγάπη είναι αδυναμία, πως η ηρεμία είναι ξεπερασμένη, πως οι καθαροί στοχασμοί είναι αφέλεια και η ειρήνη απλώς μια ουτοπία; Ζούμε σε έναν κόσμο που κραυγάζει για να μην ακούσει τον εαυτό του, που γελάει δυνατά για να μη σπάσει, που ντύνεται σκοτάδι και το περνά για φως. Κι όμως – μέσα σε αυτό τον θόρυβο – ήρθε μια σειρά που δεν φώναξε, αλλά ψιθύρισε∙ που δεν προκάλεσε, αλλά αγκάλιασε∙ που δεν σάρωσε με ένταση, αλλά στάθηκε σαν ήσυχο φως μέσα σε μια καταιγίδα.

Ο Άγιος δεν κουβαλά όπλο. Κρατάει σιωπή και προσευχή. Δεν υψώνει τη φωνή. Υψώνει την παρουσία. Δεν κυριαρχεί. Υπηρετεί. Και παρ’ όλα αυτά, η ύπαρξή του ηχεί πιο δυνατά από κάθε κραυγή, κάθε του βλέμμα αγγίζει, κάθε ανάσα του θυμίζει πως το φως δεν χάθηκε – απλώς κοιμάται βαθιά μέσα μας, περιμένοντας την καρδιά να το ξυπνήσει.

Ναι, το φως μπορεί να πουλά. Η σιωπή έχει ήχο. Η καθαρότητα τραβάει το βλέμμα. Την ώρα που η τηλεόραση γεμίζει με βία, προκλητικότητα, φόβο και φθηνό εντυπωσιασμό, να που ο κόσμος γυρνά και αναζητά ένα βλέμμα γαλήνιο, μια παρουσία που δεν κάνει θόρυβο αλλά φέρνει παρηγοριά.

Το σκοτάδι δεν κατάφερε να καταπιεί το φως – εκείνο επιμένει, σιγανά, όπως το κερί που δεν παύει να καίει. Το κακό δεν λύγισε το καλό – το καλό σμιλεύει τις ψυχές με υπομονή, όπως το νερό που χαράζει το βράχο. Ο Άγιος δεν υπόσχεται δράματα. Προσφέρει καθαρή αντανάκλαση. Δεν κατακτά. Καθρεφτίζει. Και οι άνθρωποι, κουρασμένοι, εξαντλημένοι, βρίσκουν καταφύγιο όχι γιατί τους αναγκάζει, αλλά γιατί το έχουν ανάγκη.

Γιατί η ψυχή, όσο κι αν την θάψεις, θυμάται. Τον ουρανό, τον προορισμό της, την Αλήθεια. Και καμιά τηλεθέαση, κανένα ρεύμα ή τάση, δεν μπορεί να σβήσει αυτή τη βαθιά εσωτερική ανάγκη.

Η αγιότητα τρυπώνει ακόμα και στις σκιές των πλάνων, και κάνει το βλέμμα του θεατή να γυρίσει προς τα μέσα. Κι αν το κακό ουρλιάζει, το καλό εξακολουθεί να ψέλνει. Και – ναι – αυτός ο ύμνος ακούγεται. Και, ναι, αυτός ο ύμνος συγκινεί. Και αξίζει.

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΕΡΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ! ΔΩΡΕΑΝ ΔΩΡΑ* ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΟΥΝ ΑΦΩΝΟ!

Πηγή : Mediatime