Η παράσταση που πάτωσε γιατί η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε μαύρα μαλλιά και δεν άρεσε στον κόσμο

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν το απόλυτο σύμβολο της ελληνικής κινηματογραφικής λάμψης, η «εθνική μας σταρ» που κάθε της εμφάνιση γινόταν αντικείμενο λατρείας από το κοινό. Όμως, ακόμα και οι πιο λαμπροί αστέρες δεν μένουν αλώβητοι από την απόρριψη. Ένα τέτοιο σπάνιο φαινόμενο συνέβη το 1962, όταν η Βουγιουκλάκη αποφάσισε να ανεβάσει το θεατρικό έργο Καίσαρ και Κλεοπάτρα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.

Η επιλογή της να υποδυθεί την Κλεοπάτρα ήταν τολμηρή, και το κοινό περίμενε με αγωνία να τη δει σε έναν πιο σοβαρό και απαιτητικό ρόλο. Όμως, υπήρχε ένα πρόβλημα που κανείς δεν είχε προβλέψει: η Αλίκη Βουγιουκλάκη εμφανίστηκε στη σκηνή με κατάμαυρα μαλλιά.

Για πρώτη φορά, το ξανθό που είχε γίνει σήμα κατατεθέν της έδωσε τη θέση του σε ένα αυστηρό, μαύρο χρώμα που ίσως ταίριαζε περισσότερο στο ιστορικό πρόσωπο της Κλεοπάτρας, αλλά όχι στην εικόνα που είχε το κοινό για την αγαπημένη του πρωταγωνίστρια. Παρότι η παράσταση έλαβε πολύ καλές κριτικές, το κοινό δεν ανταποκρίθηκε με τον ίδιο ενθουσιασμό. Η αλλαγή στην εμφάνιση της Αλίκης θεωρήθηκε απομάκρυνση από την εικόνα που την έκανε τόσο αγαπητή.

Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Η παράσταση δεν γνώρισε την αναμενόμενη επιτυχία και αναγκάστηκε να κατέβει πολύ σύντομα. Ήταν ένα από τα λίγα καλλιτεχνικά εγχειρήματα της Βουγιουκλάκη που δεν αγαπήθηκαν από το κοινό, αποδεικνύοντας πως, ακόμα και για μια σπουδαία ηθοποιό, η εικόνα μπορούσε να έχει καθοριστική σημασία.

Μετά από αυτή την εμπειρία, η Βουγιουκλάκη επέστρεψε σε ρόλους που ταίριαζαν περισσότερο στην ξανθιά, χαριτωμένη και ανέμελη φιγούρα της, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία σε ταινίες όπως Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963). Η ιστορία της παράστασης αυτής έμεινε ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς το κοινό συνδέεται με την εικόνα των αγαπημένων του ηθοποιών και πόσο δύσκολο είναι να δεχτεί ριζικές αλλαγές.