Αυτοκράτορας στα δύο του. Φυλακισμένος στα τριάντα του. Πέθανε αβοήθητος στα εξήντα.

Στην ηλικία που άλλα παιδιά μαθαίνουν να περπατάνε, εκείνος καθόταν σε έναν θρόνο από χρυσό. Στην ηλικία που άλλα παιδιά ζητούν τη μαμά τους, εκείνος την είχε ήδη χάσει. Ο Που Γι ήταν δύο ετών όταν έγινε «Γιος του Ουρανού», ο τελευταίος αυτοκράτορας της Κίνας. Κι από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του δεν ανήκε πια στον εαυτό του.

Τον πήραν από τους γονείς του και τον μετέφεραν στη Απαγορευμένη Πόλη, ένα παλάτι με οκτώ χιλιάδες δωμάτια αλλά καμία μητρική αγκαλιά. Τον μεγάλωσαν ευνούχοι. Ήταν οι μόνοι επιτρεπτοί άντρες κοντά στον αυτοκράτορα. Δεν του φώναζαν ποτέ. Δεν του έλεγαν ποτέ όχι. Κανείς δεν τον δίδαξε πώς να είναι άνθρωπος. Όλοι του φώναζαν ότι είναι θεός.

Η μόνη αληθινή ανθρώπινη παρουσία που είχε ήταν η τροφός του — μια κοπέλα που τον θήλαζε και του έλεγε να μην κλαίει. Και εκείνη, την έδιωξαν όταν ήταν τεσσάρων. Η μητέρα του είχε πεθάνει. Ο πατέρας του δεν είχε λόγο για τίποτα. Από εκεί και πέρα, ο Που Γι ζούσε μόνος του, ντυμένος στα χρυσά, με όλη την Κίνα να φλέγεται έξω από τα τείχη του.

Στα έξι του χρόνια, έμαθε ότι ήταν αυτοκράτορας μιας αυτοκρατορίας που δεν υπήρχε πια. Η δυναστεία είχε καταρρεύσει. Το μόνο που του έμεινε ήταν οι τίτλοι, τα έπιπλα, οι αυλικοί και το ψέμα ότι κυβερνάει. Το 1912, παραιτήθηκε επισήμως. Αλλά του επέτρεψαν να συνεχίσει να ζει στην Απαγορευμένη Πόλη σαν φάντασμα.

Στα δεκαοκτώ του τον έδιωξαν. Τότε, οι Ιάπωνες τον βρήκαν. Του πρότειναν να γίνει «Αυτοκράτορας της Μαντζουρίας», μιας ψεύτικης χώρας που είχαν δημιουργήσει. Εκείνος το δέχτηκε. Του είπαν ότι θα είναι ξανά μεγάλος. Του έδωσαν παλάτι, στολές, υπηρέτες. Και του πήραν την ψυχή.

Κρυφά, του έκαναν ιατρικές επεμβάσεις για να μη μπορεί να τεκνοποιήσει. Τον νάρκωσαν και του στέρησαν τη δυνατότητα να έχει απόγονο. Ήθελαν να τον ελέγχουν για πάντα. Τον ήθελαν αυτοκράτορα χωρίς βασιλιάδες. Σύμβολο χωρίς δύναμη.

Το 1945, όταν η Ιαπωνία ηττήθηκε, ο Που Γι προσπάθησε να διαφύγει. Συνελήφθη από τους Σοβιετικούς. Έμεινε αιχμάλωτος για χρόνια. Μετά παραδόθηκε στην Κίνα. Εκεί τον έβαλαν σε «στρατόπεδο επανεκπαίδευσης». Έμαθε να φυτεύει, να μαγειρεύει, να πλένει πατώματα. Από “θεός”, υπηρέτης.

Στην Πολιτιστική Επανάσταση, τον αντιμετώπιζαν ως απομεινάρι του παλιού καθεστώτος. Στα τελευταία του, αρρώστησε. Καρκίνος. Τον έβαλαν σε κοινό θάλαμο. Οι νοσοκόμες φοβόντουσαν να του δώσουν παυσίπονα — δεν ήθελαν να κατηγορηθούν ότι περιποιούνται έναν «αντιδραστικό». Πέθανε με πόνους. Πέθανε μόνος. Χωρίς να είναι ούτε αυτοκράτορας, ούτε άνθρωπος.