Απέρριψε την πρόταση να γίνει Βασιλιάς της Ελλάδας. Έγινε 27 χρόνια μετά και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του

Ο Παύλος της Ελλάδας γεννήθηκε σε μια εποχή όπου ο ελληνικός θρόνος ήταν ένα διαρκές πεδίο συγκρούσεων και πολιτικών αναταράξεων. Αν και προορισμένος να βασιλεύσει, η πρώτη ευκαιρία του να γίνει βασιλιάς ήρθε πολύ νωρίτερα από όσο περίμενε – και την απέρριψε.

Ήταν Οκτώβριος του 1920, όταν η ελληνική κυβέρνηση, μέσω του πρέσβη της στη Βέρνη, προσέγγισε τον Παύλο με μια πρόταση: να αναλάβει το Στέμμα της Ελλάδας. Ο θρόνος είχε μείνει κενός μετά τον αιφνίδιο θάνατο του αδελφού του, Βασιλιά Αλέξανδρου, που πέθανε από σηψαιμία ύστερα από δάγκωμα πιθήκου. Η χώρα βρισκόταν σε πολιτική κρίση, με τον πατέρα του, Βασιλιά Κωνσταντίνο Α’, να είναι εξόριστος και τη βασιλεία να περνά στα χέρια ενός πιθανού διαδόχου.

Ο Παύλος όμως αρνήθηκε. Δεν ήθελε να πάρει τον θρόνο χωρίς τη θέληση του ελληνικού λαού και δήλωσε ότι θα δεχόταν μόνο αν η Ελλάδα αποφάσιζε πως δεν επιθυμούσε την επιστροφή του πατέρα του και του μεγαλύτερου αδελφού του, Διαδόχου Γεωργίου. Τελικά, το 1920 ο λαός αποφάσισε διαφορετικά: ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στον θρόνο, αλλά η βασιλεία του κράτησε μόλις δύο χρόνια. Η ήττα στη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 τον οδήγησε σε οριστική έξωση, και ο θρόνος πέρασε στον μεγαλύτερο αδελφό του Παύλου, τον Βασιλιά Γεώργιο Β’.

Τα επόμενα χρόνια, ο Παύλος παρέμεινε διάδοχος, όμως η χώρα πέρασε από αλλεπάλληλες κρίσεις. Η μοναρχία καταργήθηκε το 1924, επανήλθε το 1935 και ξανά διακυβεύτηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος πέρασε τη διάρκεια της Κατοχής εξόριστος και δεν ανέβηκε στον θρόνο μέχρι το 1947, όταν ο αδελφός του, Βασιλιάς Γεώργιος Β’, πέθανε αιφνιδίως. Ο Παύλος έγινε τότε βασιλιάς και κυβέρνησε την Ελλάδα μέχρι το 1964, όταν πέθανε από καρκίνο.

Η απόφασή του να αρνηθεί τον θρόνο το 1920 τον έστειλε σε μια μακρά πορεία αναμονής, μέχρι που έγινε βασιλιάς 27 χρόνια αργότερα. Έμεινε στον θρόνο μέχρι το τέλος της ζωής του, σημαδεύοντας μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.