Από τι πέθαιναν οι ηλικιωμένοι στην Αρχαία Ελλάδα; – Είχαν αλτσχάιμερ, άνοια, καρδιά, εγκεφαλικά και καρκίνους;

Στην Αρχαία Ελλάδα, η ζωή ήταν σίγουρα πιο σκληρή σε σύγκριση με τη σύγχρονη εποχή, και η μέση διάρκεια ζωής ήταν σημαντικά μικρότερη από ό,τι σήμερα. Οι ηλικιωμένοι που κατάφεραν να φτάσουν σε προχωρημένη ηλικία (συνήθως γύρω στα 60 και πάνω, αν και πολλοί δεν έφταναν σε αυτή την ηλικία) συχνά υπέφεραν από διάφορα προβλήματα υγείας, αν και πολλές σύγχρονες ασθένειες και καταστάσεις, όπως το Αλτσχάιμερ ή ο καρκίνος, δεν κατανοούνταν με τον ίδιο τρόπο.

Είναι πιθανό ότι οι ηλικιωμένοι αντιμετώπιζαν προβλήματα με την καρδιά, όπως καρδιακή ανεπάρκεια ή άλλα καρδιοαγγειακά νοσήματα. Η διατροφή της εποχής, που ήταν βασισμένη σε φυτικά προϊόντα και λίγα κρέατα, καθώς και οι συνθήκες ζωής (χωρίς τη σύγχρονη ιατρική φροντίδα), μπορεί να συνέβαλαν στην ανάπτυξη καρδιοαγγειακών παθήσεων.

Οι λοιμώξεις και οι πνευμονικές ασθένειες ήταν άλλες κοινές αιτίες θανάτου, καθώς οι αντιβιοτικές θεραπείες δεν υπήρχαν και οι συνθήκες υγιεινής ήταν περιορισμένες. Οι ηλικιωμένοι μπορεί να υπέφεραν από χρόνια αναπνευστικά προβλήματα που οδηγούσαν σε επιπλοκές.

Παρά το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν την έννοια των νευρολογικών και ψυχιατρικών διαταραχών όπως τις κατανοούμε σήμερα, είναι πιθανό οι ηλικιωμένοι να παρουσίαζαν κάποια μορφή άνοιας ή απώλειας μνήμης. Παρ’ ότι η συζήτηση για τέτοιες καταστάσεις δεν ήταν συνηθισμένη, κάποιες αναφορές στις κλασικές πηγές ίσως υποδηλώνουν συμπτώματα που σήμερα θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως νευρολογικές ή ψυχιατρικές διαταραχές.

Εγκεφαλικά επεισόδια ήταν πιθανώς μια κοινή αιτία θανάτου, αν και ορισμένοι από αυτούς τους θανάτους δεν είχαν την ακριβή διάγνωση που έχουμε σήμερα για εγκεφαλικά επεισόδια. Οι σοβαρές ασθένειες που προκαλούν εγκεφαλικά επεισόδια ή άλλες αιτίες βλάβης του εγκεφάλου μπορεί να ήταν συχνές.

Ο καρκίνος ήταν σίγουρα γνωστός στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά λόγω της περιορισμένης ιατρικής γνώσης και των θεραπευτικών μέσων της εποχής, η διάγνωση και η κατανόηση αυτής της ασθένειας ήταν ελάχιστες. Αν και οι άνθρωποι ενδέχεται να υπέφεραν από μορφές καρκίνου (πιθανώς εκτός των πιο κοινών τύπων, όπως οι καρκίνοι του στομάχου ή των πνευμόνων), ορισμένα αρχεία αρχαίων ιατρών περιγράφουν όγκους ή εξογκώματα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ο πλήρης ιατρικός προσδιορισμός της ασθένειας.

Οι παθήσεις του πεπτικού συστήματος, όπως το έλκος στομάχου και οι άλλες πεπτικές ασθένειες, ήταν πιθανώς κοινές και συχνά οδηγούσαν σε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αν και η ακριβής διάγνωση και η κατηγοριοποίηση των ασθενειών δεν ήταν εφικτές στην Αρχαία Ελλάδα με τον τρόπο που τις κατανοούμε σήμερα, είναι σαφές ότι οι ηλικιωμένοι ενδέχεται να υπέφεραν από διάφορες καταστάσεις που αφορούν τον καρδιοαγγειακό και νευρολογικό τομέα, καθώς και από ασθένειες που είχαν σχέση με την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη διατροφή και τις λοιμώξεις.

Οι ηλικιωμένοι στην Αρχαία Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν ασθένειες και δυσκολίες, που είναι πιο δύσκολο να συνδεθούν άμεσα με σύγχρονα νοσήματα όπως η άνοια, ο καρκίνος ή τα καρδιοαγγειακά επεισόδια, καθώς η σύγχρονη ιατρική δεν υπήρχε και οι ασθένειες διαγιγνώσκονταν και αντιμετωπίζονταν με πολύ διαφορετικό τρόπο.