Αποκήρυξε την πρώτη της συλλογή γιατί τη θεωρούσε ανώριμη και ανολοκλήρωτη. 68 χρόνια μετά ήταν η πρόταση της Ελλάδας για Νόμπελ

Η Κική Δημουλά έζησε μια ποιητική διαδρομή γεμάτη αμφιβολίες, εσωτερικές αναζητήσεις και μια βαθιά αίσθηση αυτοκριτικής. Το 1952, όταν ήταν μόλις 19 ετών, εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τον λιτό τίτλο “Ποιήματα”. Ήταν μια νεανική απόπειρα, ένας πρώτος ψίθυρος μιας φωνής που ακόμα δεν είχε βρει τον ρυθμό της. Χρόνια αργότερα, η ίδια αποφάσισε να αποκηρύξει τη συλλογή αυτή, αρνούμενη να τη συμπεριλάβει στις επανεκδόσεις του έργου της. Για εκείνη, δεν ήταν παρά ένα ανολοκλήρωτο σχέδιο, μια άγουρη σκέψη που δεν εξέφραζε τη βαθύτερη ουσία της ποιητικής της ταυτότητας.

Η πραγματική αρχή της καριέρας της ήρθε το 1956 με τη συλλογή “Έρεβος”, όπου ο κόσμος της ποίησής της απέκτησε τις γνώριμες αποχρώσεις του. Η γλώσσα της έγινε πιο αυστηρή, τα θέματα πιο υπαρξιακά, οι εικόνες της φορτώθηκαν με το βάρος του χρόνου, της φθοράς και της μνήμης. Η Δημουλά δεν αναλώθηκε ποτέ σε εύκολες λέξεις ή επιφανειακά νοήματα. Κάθε ποίημά της ήταν αποτέλεσμα στοχασμού, συχνά μιας σιωπηλής πάλης με το ίδιο της το έργο.

Παρά την αυτοκριτική της, η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Οι συλλογές της τιμήθηκαν με σημαντικά βραβεία, οι στίχοι της μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και το έργο της άρχισε να συγκρίνεται με αυτό των μεγάλων Ελλήνων ποιητών. Η κορύφωση της πορείας της ήρθε το 2020, όταν η Ελλάδα την πρότεινε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, 68 χρόνια μετά την πρώτη συλλογή που η ίδια είχε αποκηρύξει. Ήταν μια ειρωνεία της ιστορίας, ένα παράδοξο που θα μπορούσε να έχει γεννηθεί μέσα από την ίδια την ποίησή της. Η Κική Δημουλά είχε διανύσει την απόσταση από την αμφισβήτηση στη δικαίωση, αποδεικνύοντας πως η πραγματική τέχνη δεν αναγνωρίζεται πάντα από την πρώτη της στιγμή.