Αποκλήρωσαν τον αριστοκράτη γιο τους επειδή ερωτεύτηκε την κόρη της υπηρέτριας. Πώς να ξέρουν ότι η εγγονή τους θα λατρευόταν στην Ελλάδα όσο λίγοι
Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών ή ευγενών. Ο πατέρας της αποκλήρωθηκε για έναν απαγορευμένο έρωτα, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Στην Κέρκυρα των αρχών του 20ού αιώνα, οι κοινωνικές διαφορές δεν ήταν απλώς ένας κανόνας – ήταν νόμος. Ο Γιάννης Βλαχόπουλος, μέλος μιας από τις παλιές αριστοκρατικές οικογένειες του νησιού, έκανε το ασυγχώρητο: ερωτεύτηκε την κόρη μιας υπηρέτριας. Η οικογένειά του το είδε ως προδοσία. Δεν μπορούσαν να αποδεχτούν ότι ένας άντρας με το όνομά τους θα παντρευόταν μια γυναίκα «κατώτερης τάξης». Οι πιέσεις ήταν αβάσταχτες, όμως εκείνος δεν υπέκυψε. Αποκήρυξε την κληρονομιά του και επέλεξε την αγάπη του.
Ο γάμος του δεν είχε την έγκριση της οικογένειας, αλλά είχε την πιο σημαντική προίκα: εννέα παιδιά γεμάτα ζωή και ταλέντο. Ανάμεσά τους, το πέμπτο παιδί τους ξεχώρισε από νωρίς. Ήταν μια κοπέλα γεμάτη κέφι, με μια φωνή που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και μια ακαταμάχητη αίσθηση του χιούμορ. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι αυτή η μικρή Κερκυραία θα γινόταν μια από τις μεγαλύτερες σταρ του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Το όνομά της; Ρένα Βλαχοπούλου.
Από τις πρώτες της εμφανίσεις ως τραγουδίστρια στην Αθήνα μέχρι τις λαμπερές επιτυχίες της στον ελληνικό κινηματογράφο, η Ρένα δεν ήταν απλώς μια ηθοποιός. Ήταν μια λαϊκή θεότητα που μπορούσε να κάνει το κοινό να ξεκαρδίζεται με μια ματιά και να συγκινεί με τη φωνή της. Στην “Χαρτοπαίχτρα”, στη “Θεία μου τη Χίπισσα”, στη “Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι”, το κοινό δεν πήγαινε απλά να δει μια ταινία. Πήγαινε να απολαύσει τη Ρένα.
Εκείνοι που κάποτε αρνήθηκαν να δεχτούν την οικογένειά της δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι η εγγονή τους θα γινόταν σύμβολο της Ελλάδας, μια γυναίκα που αγαπήθηκε όσο λίγες. Η αριστοκρατική τους κληρονομιά ξεχάστηκε. Η Ρένα Βλαχοπούλου, όμως, έμεινε αθάνατη.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
