Αρνήθηκε να παίξει απέναντι στην παλιά του ομάδα στον κρίσιμο αγώνα του 1949

Ήταν 17 Ιουλίου 1949 όταν ο Άρης αντιμετώπιζε τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας για την τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Ήταν από τους πιο κρίσιμους αγώνες της χρονιάς. Οι «κίτρινοι» προηγήθηκαν στο 53ο λεπτό με τον Δημήτρη Καλτέκη. Στο 74’ ήρθε η ισοφάριση από τους γηπεδούχους με φάση που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Οι παίκτες του Άρη διαμαρτυρήθηκαν έξαλλα, ο τερματοφύλακας Κώστας Βελλιάδης αποβλήθηκε και αρνήθηκε να φύγει από το γήπεδο. Ο αγώνας διακόπηκε.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 24 Ιουλίου, ο Άρης παρατάχθηκε στον επόμενο κρίσιμο αγώνα με αναπληρωματική ομάδα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις τιμωρίες. Ανάμεσα στους απόντες ήταν και ένας παίκτης που δεν είχε τιμωρηθεί, αλλά απλώς δεν μπορούσε να αγωνιστεί απέναντι στην παλιά του ομάδα. Ήταν ο Άγγελος Βασιλειάδης. Πλέον παίκτης του Ολυμπιακού, αρνήθηκε να παίξει εναντίον του Άρη. Δεν το δέχτηκε. Δεν σήκωνε η ψυχή του να φορέσει άλλη φανέλα απέναντι σ’ εκείνη με την οποία αναδείχτηκε, αγαπήθηκε και πρωταγωνίστησε.

Σε μια εποχή που οι μεταγραφές δεν ήταν επαγγελματικές πράξεις αλλά σχεδόν προσωπικές προδοσίες, ο Βασιλειάδης κράτησε τον λόγο της καρδιάς του. Αν και στον Ολυμπιακό, αρνήθηκε να στραφεί ενάντια στον Άρη. Ήταν από τις σπάνιες φορές που η πίστη, η ευγένεια και η ιστορία νίκησαν το καθήκον.

Το περιστατικό δεν έγινε ποτέ πρωτοσέλιδο. Δεν υπήρξαν χειροκροτήματα. Ούτε τιμητικές πλακέτες. Υπήρξε όμως μια από τις πιο αυθεντικές στιγμές ποδοσφαιρικής πίστης στην Ελλάδα. Ένας ποδοσφαιριστής που έβαλε την τιμή πάνω από τον τίτλο. Και το συναίσθημα πάνω από το επαγγελματικό καθήκον.