Αρνήθηκε την πίστη του, έγινε αγάς στην Αίγυπτο, αλλά ένα όνειρο τον έφερε πίσω στην Ορθοδοξία. Και τον έπνιξαν στον Ελλήσποντο

Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια το κοσμικό του όνομα. Τον θυμούνται ως Αθανάσιο Ρεπανιδιώτη, μοναχό από τη Λήμνο που έζησε δύο ζωές: μία στην απόλυτη προδοσία και μία στην απόλυτη μετάνοια. Η πρώτη τον έκανε άρχοντα στην Αίγυπτο. Η δεύτερη τον έστειλε αλυσοδεμένο στον βυθό του Ελλήσποντου.

Γεννημένος γύρω στα 1790 στο Ρεπανίδι της Λήμνου, έφυγε νέος για το Άγιο Όρος. Εκεί τον βρήκε η Επανάσταση του 1821. Οι Τούρκοι εισέβαλαν στο Άγιο Όρος, κατέσφαξαν, συνέλαβαν, και μεταξύ αυτών πήραν και τον Αθανάσιο. Πουλήθηκε ως δούλος σε μουσουλμάνο άρχοντα στην Αίγυπτο και υποχρεώθηκε να αλλαξοπιστήσει. Οι Οθωμανοί τον τίμησαν με τον τίτλο του αγά και του έδωσαν πλούτη και εξουσία.

Για χρόνια έζησε ως μουσουλμάνος. Απέκτησε περιουσία και σύζυγο — μια Χριστιανή αιχμάλωτη που τον συνόδευσε στη νέα του ζωή. Όμως κάποια νύχτα είδε ένα όνειρο: ο Μέγας Αθανάσιος του εμφανίστηκε και τον κάλεσε πίσω. Το όνειρο έγινε απόφαση. Έφυγε από την Αίγυπτο, άφησε τη γυναίκα και την περιουσία πίσω, και γύρισε στο Άγιο Όρος.

Ανανήψας, έλαβε το Άγιο Μύρο και ξαναμπήκε στην Εκκλησία. Ασκήτεψε σιωπηλά και με μετάνοια, και τελικά επέστρεψε στη Λήμνο, παρότι ήξερε πως οι Τούρκοι θεωρούσαν την επιστροφή των αρνησιθρήσκων έγκλημα με ποινή θανάτου. Δεν κρύφτηκε. Δώρισε στην τοπική σχολή μια περιουσία από 4.080 γρόσια και 85 ολλανδικά φλουριά. Έγινε μέλος της Σχολικής Εφορίας και αγωνίστηκε για την εκπαίδευση στο νησί του.

Συγκρούστηκε με τον καϊμακάμη του νησιού, που για χρόνια καταχραζόταν το σχολικό ταμείο. Οργάνωσε αποστολή στη Βασιλεύουσα και στάθηκε επικεφαλής των Λημνιών που διαμαρτυρήθηκαν στον Σουλτάνο. Δεν ξέχασε τη φωνή του, ούτε την ευθύνη του.

Η επιστροφή του στη Χριστιανοσύνη, μαζί με τη δημόσια δράση του, τον κατέστησαν επικίνδυνο. Οι Τούρκοι τον κατηγόρησαν με αόριστες κατηγορίες. Το 1846 συνελήφθη και φορτώθηκε σε πλοίο για την Κωνσταντινούπολη. Όμως δεν έφτασε ποτέ. Στον Ελλήσποντο, οι δεσμοφύλακές του τον έριξαν δεμένο στη θάλασσα και τον έπνιξαν.

Η Εκκλησία δεν καθιέρωσε ποτέ ακριβή ημέρα τιμής, γιατί το μαρτύριο έγινε κρυφά και χωρίς δίκη. Όμως στη Λήμνο, κάθε φορά που μνημονεύουν τους μεγάλους δωρητές της πίστης και της παιδείας, το όνομά του δεν λείπει ποτέ.