Δεν ανέβηκε σε καράβι. Πήρε το δρόμο με τα πόδια για να καθαρίσει την Ελλάδα από τα τέρατα

Ο Θησέας ήξερε από μικρός πως η καταγωγή του ήταν ξεχωριστή. Δεν είχε έναν μόνο πατέρα· είχε δύο: τον Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, και τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας. Όταν ήρθε η ώρα να συναντήσει τον πατέρα του, θα μπορούσε να πάρει πλοίο και να ταξιδέψει ήρεμα μέχρι την Αθήνα. Δεν το έκανε.

Προτίμησε τον πιο επικίνδυνο δρόμο. Αυτόν που οδηγούσε μέσα από βουνά, σπηλιές, και μονοπάτια γεμάτα κινδύνους. Όχι από απερισκεψία, αλλά γιατί είχε αποφασίσει να καθαρίσει τη γη από τα τέρατα και τους εγκληματίες που την λυμαίνονταν. Ήθελε να αποδείξει πως ήταν αντάξιος της γενιάς του.

Πρώτος σταθμός, η Επίδαυρος. Εκεί τον περίμενε ο Περιφήτης, ο “Κορυνήτης”, με ένα σιδερένιο ρόπαλο που άφηνε πίσω του μόνο νεκρούς. Ο Θησέας του το πήρε και τον σκότωσε με το ίδιο του το όπλο. Ήταν μόνο η αρχή.

Στον Ισθμό, συνάντησε τον Σίνη. Έλυνε τα πεύκα και έδενε τους περαστικούς στις κορυφές, ώστε να τους ξεσκίσει η φύση. Ο Θησέας τον σκότωσε όπως σκότωνε κι εκείνος. Τον έδεσε στα ίδια του τα δέντρα.

Στην Κρομμυώνα, η Φαία, μια τεράστια αγριόχοιρος, προκαλούσε τρόμο. Τη σκότωσε. Στην Κακιά Σκάλα, ο Σκίρωνας κλωτσούσε τους περαστικούς στον γκρεμό για να τους φάει η χελώνα. Ο Θησέας τον πέταξε στο κενό και τη χελώνα την έκανε ασπίδα.

Στην Ελευσίνα, ο Κερκύων έπνιγε με τα μπράτσα του όποιον περνούσε. Ο Θησέας τον χτύπησε με το κεφάλι στο χώμα και τον τελείωσε. Στον Κηφισό, βρήκε τον Προκρούστη. Αυτόν που έκοβε πόδια και χέρια για να ταιριάζουν στο κρεβάτι του. Ο Θησέας τον έβαλε στο ίδιο του το κρεβάτι.

Μέχρι να φτάσει στην Αθήνα, ο δρόμος είχε γεμίσει νεκρούς δαίμονες και καθάρματα. Είχε γίνει ο πρώτος ήρωας που καθάρισε την Αττική από τα θηρία. Με τα πόδια. Όχι με καράβι. Και όταν έφτασε στην πόλη, δεν είχε μόνο το σπαθί και τα σανδάλια του πατέρα του. Είχε αποδείξει ότι ήταν άξιος.