Δεν άντεχε να βλέπει ανθρώπους να πεθαίνουν στον δρόμο. Έσωσε το Βουκουρέστι από την πανώλη
Όταν η πανώλη χτύπησε το Βουκουρέστι, ένας Έλληνας γιατρός δεν έμεινε αμέτοχος. Ο Δημήτριος Καρακάσης έφερε την επιστήμη, την ποίηση και τη σωτηρία.
Στην καρδιά του 18ου αιώνα, ένας Έλληνας από τη Σιάτιστα εγκατέλειπε την πατρίδα του για να μάθει ιατρική και να σώσει ζωές. Ο Δημήτριος Καρακάσης σπούδασε στην Πρωσία, στη Βιέννη, έγινε γιατρός, λόγιος, ποιητής. Έγραφε ιατρικά συγγράμματα σε αρχαιοπρεπή στίχο, μεταφρασμένα σε λατινικά. Αλλά την πραγματική ποίηση την έγραψε με τις πράξεις του.
Το 1783, τον κάλεσαν στο Βουκουρέστι. Η πόλη υπέφερε από έλλειψη γιατρών. Ο Καρακάσης διορίστηκε γιατρός του νοσοκομείου του Αγίου Παντελεήμονα και της ίδιας της πόλης. Εκεί, αντίκρισε την εγκατάλειψη. Ελάχιστες κλίνες, νοσοκομείο σε ερείπια, και στους δρόμους της πρωτεύουσας άνθρωποι να πεθαίνουν αβοήθητοι. Δεν άντεξε. Ζήτησε τη ριζική αναδιοργάνωση του ιδρύματος και αύξηση των κλινών. Και έγινε.
Το 1796, ενώ μια νέα επιδημία πανώλης ξεσπούσε, πρότεινε στον ηγεμόνα Αλέξανδρο Μουρούζη την απομόνωση των ασθενών στο χωριό Ντουντέστι και τη δημιουργία ειδικού νοσοκομείου. Ο Μουρούζης εμπιστεύτηκε τη γνώμη του. Εκδόθηκε διάταγμα. Άνθρωποι που μέχρι χθες πέθαιναν σε σταυροδρόμια, απέκτησαν περίθαλψη, ελπίδα, αξιοπρέπεια.
Ο Καρακάσης δεν σταμάτησε εκεί. Συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ακούραστα, ακόμη και όταν το άλογό του τον χτύπησε στο στήθος και η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα. Συνδέθηκε με τους πιο σπουδαίους γιατρούς της εποχής, δίδαξε ήθος, παιδεία και χριστιανική συμπόνοια, και άφησε πίσω του έργο βαθύ και αληθινό.
Τον σεβάστηκαν σαν Ιπποκράτη, τον έγραψαν σε στίχους, τον τίμησαν σε σχολεία. Η εικόνα του το 1810 κοσμούσε τη Φιλολογική Εταιρεία του Λυκείου Βουκουρεστίου ως “ο ιατροφιλόσοφος Καρακάσης, όστις πρώτος έφερεν εις την Δακίαν την Ποιητικήν”. Μα πάνω απ’ όλα, ήταν εκείνος που δεν άντεχε να βλέπει τον άνθρωπο να πεθαίνει στον δρόμο. Και στάθηκε γιατρός, όταν η Ιστορία χρειαζόταν έναν.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
