Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αμυντικός αλλά ο φόβος κάθε επιθετικού και ο απόλυτος εκφραστής του ιταλικού τρόπου άμυνας

Ο Κλαούντιο Τζεντίλε δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αμυντικός. Ήταν ο φόβος κάθε επιθετικού της δεκαετίας του ’70 και του ’80, ο απόλυτος εκφραστής του σκληρού, ιταλικού τρόπου άμυνας. Γεννημένος στην Ερυθραία από Ιταλούς γονείς, έφτασε μικρός στην Ιταλία και σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο ανυποχώρητους παίκτες που πέρασαν ποτέ από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Με τη φανέλα της Γιουβέντους και της εθνικής Ιταλίας, έγινε θρύλος, όχι με γκολ ή ντρίμπλες, αλλά με το ατσάλινο πείσμα του, τη μαχητικότητα και την απόλυτη αφοσίωσή του στην καταστροφή του παιχνιδιού των αντιπάλων.

Η πιο γνωστή του εμφάνιση γράφτηκε στο Μουντιάλ του 1982, όταν κλήθηκε να μαρκάρει τον νεαρό και εκρηκτικό Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Τζεντίλε τον ακολούθησε παντού, δεν τον άφησε να πάρει ανάσα και του έκανε 11 φάουλ στο πρώτο ημίχρονο. Όταν ρωτήθηκε για την τακτική του, απάντησε αφοπλιστικά: «Το ποδόσφαιρο δεν είναι μπαλέτο». Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον χαρακτήρισαν «δήμιο των ταλέντων», όμως οι συμπαίκτες του τον θεωρούσαν ήρωα. Ήταν αυτός που έκανε τη βρώμικη δουλειά για να λάμψουν οι υπόλοιποι.

Ο Τζεντίλε δεν ήταν απλώς σκληρός. Ήταν έξυπνος, διαβασμένος και απόλυτα πειθαρχημένος. Δεν τιμωρήθηκε σχεδόν ποτέ με κόκκινη κάρτα, γνώριζε πώς να παίζει στα όρια χωρίς να τα ξεπερνά. Αντιμετώπιζε το μαρκάρισμα σαν μια στρατηγική μάχη σώμα με σώμα, όπου νικητής δεν ήταν αυτός που είχε την μπάλα, αλλά αυτός που την έπαιρνε. Σήμερα, μπορεί το ποδόσφαιρο να έχει αλλάξει, αλλά ο Τζεντίλε παραμένει διαχρονικό σύμβολο του αμυντικού που δεν υποχωρεί ποτέ.

Διαβάστε επίσης:

Τον κορόιδευαν οι συμμαθητές του επειδή δεν έλεγε σωστά ένα όνομα τερματοφύλακα – Μετά το παρατσούκλι του έγινε συνώνυμο του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που πάτησε στη Γη

Οι Ιάπωνες που έκαναν την απόλυτη επιλογή: να πεθάνουν για την πατρίδα, μετατρέποντας το σώμα τους σε όπλο