Έχασε και τους δυο γονείς του την ίδια μέρα, μετά τον αδερφό του. Γλίτωσε από την Έξοδο του Μεσολογγίου και έγραψε την πιο θλιμμένη ποίηση του ’21.

Γεννήθηκε πλούσιος, αλλά ο πλούτος του κράτησε λίγο. Ο Γεώργιος Ζαλοκώστας ήρθε στον κόσμο το 1805 στο Συρράκο Ιωαννίνων, γιος εμπόρου που είχε την ατυχία να βρεθεί στο στόχαστρο του Αλή Πασά. Με τη ζωή τους σε κίνδυνο, η οικογένεια εγκαταλείπει την Ήπειρο και βρίσκει καταφύγιο στο Λιβόρνο της Ιταλίας.

Εκεί, σε μια ξένη χώρα, το παιδί μαθαίνει γράμματα, ζωγραφίζει, σπουδάζει φιλολογία και νομικά. Όμως η Επανάσταση του 1821 τον καλεί πίσω. Επιστρέφει στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στον Πύργο Ηλείας. Εκεί τον περιμένει η απόλυτη συμφορά. Μέσα σε μία μόνο μέρα χάνει και τους δύο γονείς του. Λίγο μετά πεθαίνει και ο αδερφός του. Ο Ζαλοκώστας μένει μόνος.

Αλλά δεν υποχωρεί. Πολεμά. Παίρνει μέρος σε μάχες. Και όταν έρχεται η ώρα του Μεσολογγίου, είναι εκεί. Πολεμά δίπλα στον Παπασταθόπουλο και ζει την Έξοδο. Από τους λίγους που θα βγουν ζωντανοί.

Μετά την απελευθέρωση, τον βρίσκουμε αξιωματικό του οικονομικού σώματος και της χωροφυλακής. Αλλά δεν θα γίνει ποτέ υψηλόβαθμος. Ο Όθωνας του κόβει την πορεία γιατί πήρε μέρος σε συνωμοσία υπέρ του Συντάγματος. Ο Ζαλοκώστας είναι αγωνιστής μέχρι τέλους.

Γράφει ποιήματα. Όχι για να εντυπωσιάσει. Αλλά για να κρατηθεί στη ζωή. Παντρεύεται. Κάνει εννέα παιδιά. Και θάβει τα επτά. Το ένα μετά το άλλο. Την τραγωδία δεν τη φωνάζει. Την κάνει ποίηση. Γράφει: «Εις τον τάφον των δύο τέκνων μου», «Εις την θανούσαν θυγατέρα μου», «Χαροκαμένη». Λυρισμός με αίμα.

Βραβεύεται για το ποίημα «Το Μεσολόγγιον» στον Ράλλειο Διαγωνισμό. Γίνεται γνωστός από τις καντάδες του: «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», «Η αναχώρησίς της». Ο κόσμος τραγουδά τους στίχους του χωρίς να ξέρει το βάρος που κουβαλούν.

Πεθαίνει στην Αθήνα το 1858, μόλις 53 ετών. Ο Παναγιωτόπουλος τον ονομάζει «ποιητή του πατρικού πόνου». Ήταν ο άνθρωπος που περπάτησε μέσα στη φωτιά του ’21 και έγραψε με μελάνι όσα δεν μπορούσαν να πουν τα όπλα.