Έδωσε ολόκληρη την περιουσία του για την Ελληνική Επανάσταση και πέθανε πάμφτωχος, αφήνοντας την οικογένειά του χωρίς τίποτα

Δεν είναι όλοι οι ήρωες του ’21 γνωστοί από αγάλματα ή σχολικά βιβλία. Κάποιοι πολέμησαν, πλήρωσαν και πέθαναν σιωπηλά. Ένας από αυτούς ήταν ο Νικόλαος Σολιώτης. Ένας άνθρωπος που έδωσε τον εαυτό του, το σπαθί του, και στο τέλος, μέχρι και το σπίτι του, για την Επανάσταση.

Ο Σολιώτης καταγόταν από τον Σόλο Καλαβρύτων. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και ήταν από τους πρώτους που χτύπησαν τους Τούρκους, ακόμη και πριν την επίσημη έναρξη της Επανάστασης. Ήταν ταχυδρόμος, αλλά χρησιμοποίησε το ρόλο του για να οργανώσει ομάδες πολεμιστών. Οι πρώτες του επιθέσεις έγιναν πριν τις 20 Μαρτίου 1821, με δική του σημαία. Δεν περίμενε εντολές.

Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, από τα Καλάβρυτα μέχρι την Τριπολιτσά, και από τον Ακροκόρινθο μέχρι τις επιθέσεις ενάντια στον Ιμπραήμ στον Χελμό. Έδινε μάχες, τραυματιζόταν, επέστρεφε, και ξανά από την αρχή. Όμως αυτό που δεν φαίνεται στα πεδία των μαχών είναι το τι γινόταν πίσω από τις γραμμές: ο Σολιώτης συντηρούσε με δικά του χρήματα ολόκληρο στρατιωτικό σώμα.

Δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις, ούτε κρατικός εξοπλισμός. Ό,τι είχε, το έδινε. Τα έσοδά του, την περιουσία του, τα ζώα του, ακόμα και τα οικογενειακά κτήματα. Όλα μετατράπηκαν σε τροφή, πυρομαχικά, μισθούς για άνδρες που ακολουθούσαν τον ίδιο δρόμο. Δεν έκανε πολιτική. Δεν ήθελε αξιώματα. Ήταν από εκείνους που η Επανάσταση τούς ήξερε με το μικρό τους όνομα.

Μετά την Επανάσταση, αναγνωρίστηκε η δράση του και του απονεμήθηκε τιμητικός βαθμός από τον Όθωνα. Αλλά ο ίδιος δεν είχε τίποτα πια. Η πολυμελής οικογένειά του έμεινε χωρίς στήριγμα. Ο ίδιος έσβησε πάμφτωχος το 1841, χωρίς να ζητήσει ποτέ ανταπόδοση. Ό,τι είχε, το άφησε στον Αγώνα.

Η ιστορία του δεν έχει παραμυθένιο τέλος. Δεν αμείφθηκε, δεν ξαναβρήκε την άνεσή του, δεν ξαναείδε πλούτο. Και όμως, είναι ίσως από τους πιο καθαρούς αγωνιστές της Επανάστασης. Γιατί δεν άφησε τίποτα για τον εαυτό του. Μόνο ελευθερία για τους άλλους.