Έδωσε τη ζωή του για την Ελλάδα, αλλά μάλλον πετάξαμε κατά λάθος τα οστά του στη θάλασσα

Αν υπάρχει ένας ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης που ενσαρκώνει την ατίθαση ψυχή και την απείθαρχη δύναμη του 1821, αυτός είναι ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ο άνθρωπος που γεννήθηκε σε μια σπηλιά, πολέμησε τους Τούρκους με το δικό του ανυπότακτο στιλ και, τελικά, έπεσε νεκρός στο Φάληρο το 1827. Μετά τον θάνατό του, τιμήθηκε, όπως αρμόζει σε έναν μεγάλο πολεμιστή. Μέχρι που, σχεδόν ενάμιση αιώνα αργότερα, στην Ελλάδα της «οργάνωσης» και της «προγραμματισμένης διαχείρισης», καταφέραμε να χάσουμε τα οστά του. Ή μάλλον, να τα πετάξουμε στη θάλασσα. Ίσως.

Η ιστορία είναι απίστευτη, κι όμως αληθινή. Μετά τη δολοφονία του στο Φάληρο, ενταφιάστηκε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στη Σαλαμίνα. Εκεί, ο μεγάλος οπλαρχηγός αναπαυόταν για περίπου οκτώ χρόνια. Το 1835, ο βασιλιάς Όθωνας, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του, έδωσε εντολή να μεταφερθούν τα οστά του στο Νέο Φάληρο, όπου είχε τραυματιστεί θανάσιμα. Έτσι, ο Καραϊσκάκης βρήκε ξανά την ηρεμία του σε ένα μνημείο που ανεγέρθηκε προς τιμήν του.

Και μετά ήρθε το 1968. Η Ελλάδα βρισκόταν στη δικτατορία, και η τότε χούντα αποφάσισε να κάνει «ανακαίνιση» στο μνημείο. Ο δήμαρχος Πειραιά, Αριστείδης Σκυλίτσης, έδωσε το πράσινο φως για εργασίες ανακατασκευής. Κανένα πρόβλημα ως εδώ, σωστά; Λάθος. Κάποιοι “ξέχασαν” ότι κάτω από το μνημείο υπήρχαν τα οστά του ήρωα. Και όταν ξεκίνησαν τα έργα, φαίνεται πως… τα απομάκρυναν απρόσεκτα.

Τι συνέβη τελικά με τα λείψανα του Καραϊσκάκη; Εδώ η ιστορία παίρνει σχεδόν κωμικοτραγικές διαστάσεις. Κάποιοι λένε πως πετάχτηκαν στη θάλασσα μαζί με τα μπάζα των εργασιών. Άλλες φήμες αναφέρουν ότι κατέληξαν σε κάποιον αποθηκευτικό χώρο, ίσως σε κάποιο γκαράζ, κάπου στο Νέο Φάληρο. Η πραγματικότητα; Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά.

Και έτσι, φτάσαμε στον 21ο αιώνα με τον Καραϊσκάκη να έχει δώσει τη ζωή του για την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα να μην μπορεί να διαχειριστεί ούτε τα οστά του. Μια ιστορία που, αν δεν ήταν τόσο εξοργιστική, θα ήταν σχεδόν αστεία. Ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς του 1821, ένας άνθρωπος που πολέμησε και σκοτώθηκε για την ελευθερία της χώρας, αντιμετωπίστηκε με απίστευτη προχειρότητα. Και αντί να αναπαύεται με τιμές, όπως θα έπρεπε, τα οστά του βρίσκονται — ή δεν βρίσκονται — κάπου μεταξύ Ιστορίας και Αδιαφορίας.