Έφυγε από την Κέρκυρα, έπαιξε στο West End, οι Βρετανοί τον λάτρευαν αλλά στην Αθήνα λίγοι τον ήξεραν

Γεννημένος στην Κέρκυρα το 1864, ο Ναπολέων Λαμπελέτ μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ανάσαινε μουσική. Ήταν αδερφός του γνωστού συνθέτη Γεωργίου Λαμπελέτ, αλλά εκείνος δεν έμεινε στη σκιά κανενός. Μελέτησε πιάνο με τους γονείς του, εντυπωσίασε με την κλίση του και με υποτροφία από τον Δήμο Κέρκυρας ταξίδεψε στην Ιταλία για να σπουδάσει σύνθεση και ανώτερα θεωρητικά στο φημισμένο ωδείο Σαν Πιέτρο α Μαϊέλα της Νάπολης.

Όταν γύρισε στην Αθήνα, είχε ήδη επτά χρόνια μουσικών σπουδών στην πλάτη του. Διορίστηκε καθηγητής στο Ωδείο Αθηνών και ίδρυσε δική του μουσική σχολή. Οργάνωσε συναυλίες, δίδαξε δεκάδες φωνές που θα έπαιζαν αργότερα καθοριστικό ρόλο στο ελληνικό λυρικό θέατρο και μελοποίησε ποιήματα του Ιωάννη Πολέμη και άλλων. Ήταν η εποχή που στην Ελλάδα το κοινό ακόμα μάθαινε τι σημαίνει μελόδραμα και η λέξη “συνθέτης” συνήθως σήμαινε απλώς «δασκάλος μουσικής». Ήταν νωρίς.

Η Ελλάδα όμως δεν μπορούσε να του προσφέρει σκηνή αντίστοιχη του ταλέντου του. Έτσι, το 1895 έφυγε για το Λονδίνο. Εκεί, σχεδόν απ’ την αρχή, κατάφερε να ξεχωρίσει. Ήταν από τους πρώτους Έλληνες που καθιερώθηκαν ως μαέστροι και συνθέτες στο εξωτερικό, κάνοντας λαμπρή καριέρα στη μουσική ζωή της Βρετανίας. Παρουσίασε όπερες, συνέθεσε μελοδράματα και έργα για ορχήστρα, και μπήκε σε κύκλους που στην Ελλάδα φάνταζαν μακρινοί και άπιαστοι.

Παρόλο που στο West End απολάμβανε αποδοχή και εκτίμηση, στην πατρίδα του έμεινε πάντα ένας από τους πολλούς που «έφυγαν». Οι νεότερες γενιές μουσικών ελάχιστα γνώριζαν το έργο του και ελάχιστα στάθηκαν στη συνεισφορά του. Δεν έγινε ποτέ το «όνομα» που θα μνημονεύεται σε ωδεία και συναυλιακά προγράμματα. Στην Κέρκυρα, τη γενέτειρά του, ήξεραν ποιος ήταν. Στην Αθήνα, όμως, δεν του έδωσαν ποτέ μια μεγάλη σκηνή.

Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1932. Η οικουμενική του πορεία έμεινε να συζητιέται μόνο σε μουσικολογικούς κύκλους και σε ερευνητικές εργασίες για την Επτανησιακή Σχολή. Όμως τα τραγούδια του, οι συνθέσεις του, οι όπερές του και κυρίως το πείσμα του να πετύχει έξω από τα στενά ελληνικά όρια, είναι όλα στοιχεία που σήμερα φωνάζουν: ο Λαμπελέτ δεν ήταν απλώς ένας συνθέτης. Ήταν ένας ξεχασμένος πρωτοπόρος.