Έγραψε ότι η απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά ήταν στημένη. Τον κυνήγησαν, αλλά δεν τον σκότωσαν
Το 1898 ένας δημοσιογράφος κατηγόρησε τον βασιλιά ότι σκηνοθέτησε την απόπειρα δολοφονίας του για να μαζέψει συμπάθεια. Δεν τον σκότωσαν – αλλά τον σημάδεψαν.
Φεβρουάριος 1898. Η Ελλάδα μόλις έχει βγει ταπεινωμένη από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Ο λαός είναι οργισμένος. Ο στρατός ντροπιασμένος. Και ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, πιο απομονωμένος από ποτέ. Μια νύχτα, γίνεται απόπειρα δολοφονίας του. Δύο άντρες τον πλησιάζουν με όπλα. Τον χάνουν για λίγο, τραυματίζοντας ελαφρά τη φρουρά. Συλλαμβάνονται, καταδικάζονται και εκτελούνται.
Μόνο που ένας τολμά να γράψει κάτι που κανείς δεν τολμά. Ότι όλα αυτά ήταν στημένα. Ότι η απόπειρα ήταν παραμύθι, για να γλυκάνει ο κόσμος τον βασιλιά του. Ο δημοσιογράφος Πέτρος Κανελλίδης, μέσα από την εφημερίδα του «Αιών», κατηγορεί ανοιχτά την αυλή για σκηνοθεσία.
Σάλος. Οργή. Κατηγορητήρια. Δίκη. Όχι όμως εκτέλεση. Ο Κανελλίδης, για λόγους που ποτέ δεν διευκρινίστηκαν, τη γλίτωσε. Δεν έπεσε στην ίδια αγχόνη με τους φερόμενους ως εκτελεστές. Και παρέμεινε ζωντανός – αλλά κυνηγημένος.
Συνέχισε να γράφει. Συνέχισε να αλλάζει στρατόπεδα: Τρικούπης, Δηλιγιάννης, Γουδί, Βενιζέλος. Πάντα πρώτος, πάντα μέσα στη φωτιά. Και κάθε του άρθρο, ένας πυροκροτητής. Είχε ξεκινήσει από τις μάχες της Κρητικής Επανάστασης, αλλά τον πόλεμο τον έκανε με το μελάνι. Ίδρυσε εφημερίδες με τίτλους όπως «Κόλασις» και «Τραμπούκος». Δεν έκρυψε ποτέ την πρόκληση. Την ήθελε.
Στο τέλος, τον έκλαψε η μισή Αθήνα. Όταν πέθανε το 1911, στην κηδεία του εμφανίστηκαν μέχρι και αρχιεπίσκοποι. Ο άνθρωπος που κατηγόρησε τον βασιλιά για στημένο θέατρο τιμήθηκε σαν θεσμός. Σαν κάποιος που είπε την αλήθεια του, όποιο κι αν ήταν το τίμημα.